Blog

15 αποφθέγματα για τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ της ζωής

Το να σκέφτεσαι σημαίνει να λες «όχι».

Émile Chartier (Alain), 1868-1951, Γάλλος φιλόσοφος

  1. Για να πεις ναι, πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να πεις όχι.

Φρανσουά Μιττεράν, 1916-1996, Γάλλος πρόεδρος

  1. Μετά το οριστικό «όχι» έρχεται ένα «ναι».

Και σ’ αυτό το «ναι» αρχίζει το μέλλον.

Γουάλας Στίβενς, 1879-1955, Αμερικανός ποιητής

  1. Το να πεις «ναι» σημαίνει ότι πρέπει να ιδρώσεις, να σηκώσεις τα μανίκια και να βουτήξεις και τα δυο σου χέρια μέσα στη ζωή μέχρι τους αγκώνες. Είναι πιο εύκολο να πεις «όχι», ακόμα και αν το να πεις «όχι» σημαίνει θάνατο.

Ζαν Ανουίγ, 1910-1987, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας

  1. Μισώ κάποιον που μου λέει πάντα «ναι». Όταν λέω «όχι», μου αρέσουν αυτοί που λένε «όχι».

Σαμ Γκόλντγουιν, 1879-1974, Αμερικανός κινηματογραφικός παραγωγός

  1. Αυτή η γυναίκα μιλάει δεκαοχτώ γλώσσες και δεν μπορεί να πει Όχι σε καμιά από αυτές.

Dorothy Parker, 1893-1967, Αμερικανίδα συγγραφέας & κριτικός

  1. Η διασημότητα μου έφερε ένα μεγάλο πλεονέκτημα: οι γυναίκες που μου λένε «όχι» είναι πιο ωραίες από άλλοτε.

Γούντυ Άλλεν, 1935-, Αμερικανός ηθοποιός & σκηνοθέτης

  1. Είναι πιο δύσκολο να πεις όχι όταν το εννοείς.

Nassim Nicholas Taleb, 1960-, Αμερικανολιβανέζος οικονομολόγος

  1. Κανένας δεν χρεοκόπησε λέγοντας πολύ συχνά «όχι».

Harvey Mackay, 1932-, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας

  1. Τα μισά προβλήματά μας σ’ αυτήν τη ζωή οφείλονται στο ότι λέμε «ναι» πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα έπρεπε και ότι δεν λέμε «όχι» πιο σύντομα απ’ ό,τι θα έπρεπε.

Josh Billings, 1818-1885, Αμερικανός χιουμορίστας

  1. Αν ήμουν η Παρθένος Μαρία, θα είχα πει «όχι».

Stevie Smith, 1902-1971, Βρετανίδα ποιήτρια

  1. Το «ναι» δεν έχει νόημα εκτός και αν το άτομο θα μπορούσε να είχε πει και «όχι».

Rollo May, 1909-1994, Αμερικανός ψυχολόγος

  1. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι είναι σκλάβοι, επειδή δεν ξέρουν να προφέρουν τη λέξη «όχι».

Νικολά Σαμφόρ, 1740-1794, Γάλλος συγγραφέας

  1. Η ευθύνη γεννιέται όταν δεν λέμε εγκαίρως «όχι».

Λέων Τρότσκυ, 1879-1940, Σοβιετικός ηγέτης

  1. Ένα «όχι» που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο —και πιο μεγαλειώδες— από ένα «ναι» που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, για να αποφύγει φασαρίες.

Μαχάτμα Γκάντι, 1869-1948, Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης.

«Μερικά βηματάκια πίσω, παρακαλώ!»

Ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα της ζωής είναι πως όταν φτάνεις σε αδιέξοδο πρέπει να κάνεις βήματα πίσω μέχρι να βρεις τη στροφή που έχασες και όχι να κάθεσαι να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Γι’ αυτό και στο συγκεκριμένο μάθημα «κόβεται» πολύς κόσμος. Αγαπάμε πολύ αυτό που είμαστε και συνήθως δεν δίνουμε ευκαιρίες σε αυτό που μπορούμε να γίνουμε.

Μη το θεωρήσεις αλαζονικό αλλά αν θες μια γρήγορη συμβουλή, αυτή είναι πως το πιο πολύτιμο πράγμα που έχεις στη ζωή σου είναι ο χρόνος και η ενέργεια σου καθώς και τα δύο είναι περιορισμένα και δεν εξαρτώνται από το συνειδητό Εγώ σου.  Ότι δίνεις σε χρόνο και ενέργεια θα καθορίσει την ύπαρξη σου αλλά τα αποθέματά σου είναι πέρα από τον έλεγχο του συνειδητού Εγώ σου.

Το νόημα σε όλο αυτό,  πρέπει να το βρεις μόνον εσύ για σένα. Αλλιώς χάνεται το πνεύμα και μένει το γράμμα. Πάντως στις ακραίες συνθήκες που δημιουργεί σήμερα ο επιταχυνόμενος Χρόνος, τρώει με βουλιμία τα παιδιά του. Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση είναι πως ο συνηθισμένος τρόπος ζωής του επιταχυνόμενου Χρόνου είναι ο μόνος.  Δεν είναι. Μπορεί να μονολογούσες «το φελέκι μου μέσα» αλλά ό,τι θεώρησες τυχαίο σε αυτό τον κόσμο ήταν δουλειά ενός Άλλου που ζει αδιαλείπτως μαζί σου.

Η διαισθητική νοημοσύνη είναι πολύ πιο σημαντική τώρα, από την «κοινή λογική».  Έχεις πληροφορίες από το ριζικό σου, το οποίο  φτάνει με αδιανόητο για σένα τρόπο στην πρωταρχική πηγή της ζωής, αλλιώς δεν θα υπήρχες.  Είναι αυτό το «Άλλο» που δεν μετριέται σε υλικές ποσότητες, συμπεριλαμβανομένης της ηλικίας σου, αλλά είναι το αόρατο βάθος μιας ποιότητας, όπως είναι το μυστήριο της ζωής.

Κάνε μερικά βηματάκια πίσω αν σπας το κεφάλι σου. Ο θαυμασμός της ζωής είναι υποχρεωτικός. Από κει κι έπειτα,  όλα επιτρέπονται.

Η γεωμετρία της επιθυμίας

Υποφέρουμε από στέρηση. Όχι προϊόντων και υπηρεσιών. Ποτέ δεν είχαμε περισσότερα και ποτέ η καταναλωτική βουλιμία δεν ήταν τόσο αχόρταγη.  Υστερούμε όμως στο χαρούμενο πάθος της προσωπικής έρευνας για την επιβεβαίωση της ζωής. Στερούμαστε τον αλχημιστή μέσα μας και η ζωή εκπίπτει σε επιβίωση,  ακόμη και γι αυτούς που έχουν «παρκάρει» billions στους παραδείσους των offshore. Πόσο μάλλον για όλους τους υπόλοιπους που χαζεύουνε μπαλόνια.

Ζούμε αυθεντικά όταν δίνουμε λόγους στο Σύμπαν να συγκινείται μαζί μας. Αυτό είναι που κάνει τη διανομή των ρόλων, σκηνοθετεί με αθέατο τρόπο και έπειτα… αναμένει. Το συνηθισμένο είναι αόρατο,  κατάρρευση βαρεμάρας. 

Το εξαιρετικό κάνει την μεγάλη απόδοση. Στοίχημα είναι.  Υπό μια έννοια τίποτα δεν είναι πραγματικό και από την άλλη δεν υπάρχει τίποτα πιο πραγματικό από αυτό. Μέσα σε αυτό το δυϊσμό, σε αυτή τη σχάση του πραγματικού, ο πόλεμος είναι πνευματικός και τον βιώνουμε όλοι ανεξαιρέτως ψυχικά. Το πως λήγει σε κάθε ψυχή αυτός ο πόλεμος μετράει. Σχηματίζει την «κρίσιμη μάζα» για την ψυχική ενέργεια που είναι απαραίτητη για τη λύση του ανθρώπινου αινίγματος. Είτε με το καλό, είτε με το κακό.

Μέσα στα πολεμικά  ορύγματα φυτρώνουν τα πιο παράδοξα όνειρα. Αρχέγονες ρίζες που χορεύουν  ανάμεσα στ’ αστέρια. Φαντάσου  λοιπόν να γλιστρήσεις και να πέσεις έξω από το χρόνο, μέσα στη λάμψη μιας στιγμιαίας αιωνιότητας.  Εκεί,  τα συνηθισμένα προσχήματα τελειώνουν. Μετά δεν μπορείς πλέον να μη δεις με άλλα μάτια. Κι αν έχει δίκιο η κβαντική μηχανική, ο τρόπος που βλέπεις την πραγματικότητα τη διαμορφώνει. Μαγικό!

Πάρε για παράδειγμα τη συνοδευτική φωτογραφία. Αλλά  μη την δεις με τον συνηθισμένο τρόπο. Δες όπως θα έβλεπε ένας μεγάλος σκηνοθέτης, ο Φρανσουά Τρυφώ. «Οι γυναικείες γάμπες είναι οι διαβήτες που μετρούν την υδρόγειο προς κάθε κατεύθυνση, δίνοντάς της ισορροπία και αρμονία» λέει ο Σαρλ Ντενέρ, πρωταγωνιστής στην ταινία «Ο άνδρας που αγαπούσε τις γυναίκες».

Χαρά σ’ εκείνον που ξέρει πως να δει τον κόσμο και τον εαυτό του να ανθίζουν μαζί.  Η απόλυτη ψευδαίσθηση πάντως είναι πως υπάρχουμε για να δείχνουμε «ευτυχισμένοι». Υπάρχουμε μόνο για την πιθανότητα να γίνουμε η αυθεντικότερη εκδοχή του εαυτού μας, όσο πάσχουμε αναπόφευκτα μέσα στη σύγχυσή μας.

Μη σκέφτεσαι λοιπόν μόνο το πως θα γαμήσεις ό,τι όμορφο βλέπεις. Μάθε στην ενατένισή του με έναν ασυνήθιστο τρόπο.  Είναι μια έσχατη χειρονομία πολιτισμού, αφού πρώτα η ιστορία νίκησε τη φύση και τώρα είναι αυτή που χάνει με τη σειρά της από τις μηχανές και τη τεχνητή νοημοσύνη. Παρ’ όλα αυτά, κατά την αποκάλυψη του Πλάτωνα, αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί!

Ο Κάφκα και η κούκλα

Το φθινόπωρο του 1923 ο Φραντς Κάφκα ζούσε στο Βερολίνο με την Ντόρα Ντιαμάντ, την τελευταία και πιο αληθινή του αγάπη. Παρά την πρόσφατη ασθένεια του Κάφκα και τα ελάχιστα χρήματα, ο Φραντς και η Ντόρα μοιράστηκαν τη χαρά και την ευτυχία που ο συγγραφέας έψαχνε σε όλη του τη ζωή.

Μια μέρα, ενώ περπατούσαν στο πάρκο, ο Κάφκα και η Ντόρα συνάντησαν ένα κοριτσάκι που έκλαιγε επειδή είχε χάσει την κούκλα του. Συγκινημένος από τη θλίψη του κοριτσιού, ο Κάφκα του είπε πως η κούκλα δεν είχε χαθεί αλλά απλώς ταξίδευε. Και για τρεις βδομάδες έγραφε γράμματα στο κορίτσι, γράμματα από την κούκλα του. Έτσι μέσω της δύναμης των ιστοριών βοήθησε την πολυαγαπημένη του φίλη να ξεπεράσει την απώλεια. Στα γράμματα αυτά αφιέρωσε χρόνο και σκέψη, όπως και στα βιβλία του.

Πολλά χρόνια αργότερα η Ντόρα διηγήθηκε αυτά τα γεγονότα στη βιογράφο του Κάφκα τη Μάρθα Ρομπέρ. Κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να βρουν το κορίτσι και τα γράμματα αλλά κανείς δεν τα κατάφερε. Η ταυτότητα του κοριτσιού παραμένει άγνωστη και τα γράμματα έχουν χαθεί. Το μόνο που έχουμε είναι οι αναφορές της Ντόρας.

Η Ντόρα είπε ότι ο Κάφκα προσπαθούσε να βρει τρόπο να δώσει τέλος στην αποστολή των γραμμάτων και τελικά αποφάσισε να βάλει την κούκλα να παντρεύεται και να φτιάχνει δική της οικογένεια. Η λύση αυτή αντικατόπτριζε, πιθανότατα, την αντίληψη των κοριτσιών όσον αφορά τον κόσμο και τη δική τους θέση σ’ αυτόν, επειδή τα κορίτσια τη δεκαετία του 1920 είχαν ελάχιστες επιλογές για το μέλλον τους πέρα από τον γάμο.

Η ιστορία του Κάφκα και της κούκλας που ταξιδεύει έχει μαγέψει τη φαντασία των ανθρώπων εδώ και δεκαετίες. Θεωρούμε τον Κάφκα ζοφερό και μελαγχολικό, όπως είναι οι ιστορίες του, αλλά ξέρουμε επίσης πως ήταν γοητευτικός και παιχνιδιάρης. Ήταν ένας βαθιά συμπονετικός άνθρωπος που νοιαζόταν ειλικρινά για τους άλλους.

Ο Κάφκα πέθανε από φυματίωση τον Ιούνιο του 1924, το καλοκαίρι που ακολούθησε τη σύντομη περίοδο ευτυχίας του που έζησε με την Ντόρα στο Βερολίνο. Τα γραπτά του συνεχίζουν να ζουν όπως και αυτή η ιστορία καλοσύνης.  

Από τις εκδόσεις «Διόπτρα» κυκλοφορεί στα ελληνικά το βιβλίο «Ο Κάφκα και η κούκλα» της Larissa Theule

Το μανιφέστο μιας ήσυχης αναρχίας

Γράφει ο Ιωάννης *

Το βιτριόλι δεν έπεσε μόνο στην Ιωάννα, έχει πέσει στα μούτρα όλων μας.

Αν δεν επανανθρωπιστεί ο άνθρωπος θα φάμε ο ένας τον άλλο.

Γράφονται εκατοντάδες σελίδες για τη βιωσιμότητα μόνο και μόνο για να σκεπάσουν την απλότητα. Βιωσιμότητα σημαίνει ο άνθρωπος να είναι ευλογία για τον άλλο άνθρωπο. Γιατί έτσι μπορεί να αποκατασταθεί και η επανασύνδεση με τη φύση, το σύμπαν και την εξέλιξη της ζωής. 

Είναι τόσο απλό που τρομάζεις με τη βλακεία όσων αδυνατούν να το κατανοήσουν, επιδιώκοντας απλώς να κλωτσάνε διαρκώς το τενεκαδάκι της ίδιας γνωστής ιστορίας. Αίμα, σπέρμα, στέμμα. Η ίδια κοινοτοπία, κάθε φορά με καινούργια λάβαρα.

Πνεύμα πουθενά. Γιατί το Πνεύμα δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν υποτάσσεται στα εκάστοτε «κόνσεπτ» της πραγματικότητας και πνέει ελεύθερο προς την αλήθεια που απελευθερώνει: Η ζωή είναι μυστήριο.

Γι’ αυτό και τα πολιτικά αλλά και τα θρησκευτικά μανιφέστα είναι για το καλάθι των αχρήστων. Γιατί είναι ψεύτικα στην απολυτοποίηση και τον δογματισμό τους.  Και μόνο ό,τι είναι αλήθεια μένει.

Μανιφέστο για τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων θα μπορούσε να υπάρξει μόνο ως κάτι απολύτως παράδοξο. Μια ήσυχη αναρχία. Σαν τρυφερή καύλα. Με σιωπηλή νοημοσύνη και ισόβια ελευθερία.

Αλλά σε αυτό το όνειρο πρέπει να οδηγείς συνειδητά και  με τα φώτα ομίχλης ανοιχτά  για να γίνεις μέρος του.

*Ο Ιωάννης είναι Future Thinker, Life Enthusiast και φανταστικός χαρακτήρας.

Ζήσε το τώρα!

Από την Εριφύλη Βογδοπούλου *

Ξέρεις πότε συνειδητοποίησα πως δεν θα ζω για πάντα;  Όταν έβλεπα τ’ ανίψια μου να μεγαλώνουν, θα ήταν 9-10 ετών κι εμένα να μη μοιάζω πια στην αντανάκλαση του καθρέφτη 20 χρόνια πριν…ακούγεται ρεαλιστικό;  Αγχωτικό; Πως σου ακούγεται; 

Μ ενδιαφέρει να μάθω…κι αν θες να σου πως το νιώθω εγώ, διάβασε παρακάτω…

«Crossing the line» το λένε οι Άγγλοι, εκείνη η αόρατη χρονική γραμμή της επίγνωσης, πριν δεν έχεις ψυλλιαστεί τίποτα κι ένα δευτερόλεπτο μετά, ο κόσμος σου είναι αλλιώς!  Όταν πήρα πρέφα τι γίνεται, όλα αρχίσανε να αλλάζουν, ξεκίνησε μια φάση μαγικής μετάβασης, δύσκολης μεν μαγικής δε. Το παρόν απέκτησε άλλο νόημα…

 Σταμάτησα να κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν με «αφήνανε» να είμαι ο εαυτός μου, δεν είναι και λίγοι, ξέρεις εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως ο δίπλα σου σε επικρίνει, ακόμα κι αν δεν σου το λέει, οι προσλαμβάνουσες του εκ διαμέτρου αντίθετες από τις δικές σου, νιώθεις άβολα πολύ. Πως αντέδρασα όταν ένιωσα την δυσφορία, αποφάσισα πως αν το τώρα μου δεν με ευχαριστεί, πρέπει να αλλάξω για αρχή παρέες! Άρχισα να ζω τη στιγμή μα αληθινά το κάθε λεπτό να είμαι εκεί, υπέροχο ή άβολο κι  αν ήταν το κάθε «τώρα», αποφάσισα πως μόνο έτσι θα μπορέσω να το επιμηκύνω, ποσοτικά και ποιοτικά, κάνοντας βαθιά επαφή με όλους και όλα, ένιωθα τις γεύσεις, τη συναισθηματική γειτνίαση της φίλης μου απέναντι μου καθώς μου άνοιγε τη ψυχή της, ταυτίστηκα με τον φίλο μου που πχ είχε νεύρα γιατί ένιωθε άσχημα για τον εαυτό του, ξεκίνησα να εστιάζω στο παρόν σώμα και ψυχή, με επίγνωση και μη επίκριση…δύσκολη διεργασία κι εύκολο να την αποφύγεις, δεν θέλω να σε ξεγελάσω πως θα είναι ρόδινα από την αρχή. 

Προφανώς επηρεάστηκα από τα 20 χρόνια που κάνουμε παρέα στενή με τη γιόγκα…βασική αρχή της, να εστιάζεις πιο πολύ στο τώρα, να το ζεις, να το ζει το σώμα σου, όλα σου τα κύτταρα. Να μη βιάζεσαι να έρθει το μετά, να αφήνεις τη ζωή να έχει χώρο να αναπνεύσει, μην την πιέζεις και ταυτίζεσαι τόσο με τους στόχους που ξεχνάς ποια είσαι και ποια θέλεις να είσαι…και τέλος, αν ακόμα το ψάχνεις, δώσε χρόνο να βρεις ποια είσαι, στα 25, στα 35, στα 70 και πως θέλεις να ζεις το τώρα σου, να ίσως αυτή η αναφορά στο μέλλον, είναι κι η μόνη με τόσο σημασία, να έχεις σχέδια που σε κάνουν χαρούμενο και στο τώρα, να μη θυσιάσεις το τώρα σαν να μη ζεις, περιμένοντας το μετά, σκέψου το, είναι σαν να μην ζεις!

Κάνε επαφή, νιώσε τον εαυτό σου σε βάθος. Νιώσε την στιγμή, μάθε να αλλάζεις τα μοτίβα σκέψης σου, και να ζεις το τώρα με αληθινή φροντίδα προς τον εαυτό σου.

Αν το κάνεις η αίσθηση που θα νιώσεις δεν θα σε αφήσει να βγεις από το μονοπάτι, η μείωση του εγωιστικού Εγώ σου, η αίσθηση άνεσης μέσα σε αυτό που είσαι αληθινά, η διαχείριση απόρριψης από τους γύρω σου θα είναι γλυκιά, θα έχει αυτοπεποίθηση,  βάθος και στιβαρότητα.

Μόνο έτσι το τώρα έχει διάρκεια…

*Η Εριφύλη Βογδοπούλου σπούδασε Αρχιτεκτονική και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις αστικές αναπλάσεις μέχρι που έκανε ολική στροφή ζωής και φιλοσοφίας, στο «εσωτερικό πεδίο». Σήμερα είναι καταξιωμένη Yoga Instructor και εμπλουτίζει τις υπηρεσίες της με Tantra Essence Massage καθώς και με τη διοργάνωση Tantric Yoga Workshops & Retreats. Το προσωπικό μότο της: «From urban design, to body & soul reborn!». Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η  ακάλεστη μεταμόρφωση.

Το πρόβλημα του καλού και του κακού ταλανίζει την ανθρωπότητα σε όλη τη γνωστή ιστορία της. Είτε αποδοθεί στο μήλο της Εύας, είτε στην πτώση του ανθρώπου από την ενστικτώδη ενότητα με τη φύση στην συνειδητή ιστορία των διχασμών και των διασπάσεων με τον εαυτό του και το περιβάλλον του,  το πρόβλημα παραμένει το ίδιο. Αλλά όταν δοκίμασε η σκέψη να κινηθεί «πέραν του καλού και του κακού», συνάντησε μόνο την τρέλα.

Το πρόβλημα εμφανίζεται ως ηθικό αλλά στην πραγματικότητα είναι υπαρξιακό και κοινωνικό ταυτόχρονα. Αφορά στο κατά πόσο είναι δυνατή η κοινωνική συμβίωση των ανθρώπων στο πλαίσιο ενός κοινού νοήματος για τη ζωή και τον κόσμο, το οποίο ωστόσο δεν θα εκμηδενίζει την ατομικότητα αλλά ούτε και θα οδηγεί στο άτομο -θεό που θεωρεί αυτονόητο πως οι άλλοι, ο κόσμος, το σύμπαν ολόκληρο,  υπάρχουν μόνο για την προσωπική ευχαρίστησή του.  

Από τη φορά που έχει πάρει το τραινάκι της ιστορίας καταλαβαίνουμε πως είναι σαν το τραινάκι του τρόμου.  Το μόνο που δουλεύει είναι το οργανωμένο έγκλημα.  Οριζόντια και κάθετα.

 Μοιραζόμαστε έναν κόσμο ΚΔΟΠ. Κάνω update στον  Πάνο Κουτρουμπούση. ΚΔΟΠ, όπως το διαβάζεις.  Κτηνώδης Δύναμη, Ογκώδης Παράνοια.  Γι’ αυτό και σήμερα, «εμβολιασμένοι» και «ανεμβολίαστοι» μοιράζονται την ίδια ψευδαίσθηση. Αγωνιούν  με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για το πότε  τα πράγματα θα ξαναγίνουν κανονικά.

«Η σύντομη απάντηση είναι: Ποτέ!».  Δεν το λέω εγώ ο τυχαίος, το λέει ο συγγραφέας του »The Great Reset» Κλάους Σβαμπ και είναι απίθανο να μην ξέρει τι λέει.  Έτσι λοιπόν η πρόβλεψη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ είναι σαφής: «Το 2030 δεν θα σου ανήκει τίποτα και θα είσαι χαρούμενος.».  

Πως θα το πάρουν οι μάζες;  Μα, οι μάζες δεν είναι παρά ο διάκοσμος της ιστορίας.

Το θέμα είναι πως θα το πάρεις εσύ.

Αλλά για να το πάρεις σωστά, τώρα παρ’ το αλλιώς. Με ψυχική ορμή και ηγετικό πνεύμα. Δυστυχώς δεν διαθέτεις τίποτα από τα δύο σε απόθεμα.

Εκ των πραγμάτων, είτε θα αναλάβεις το επίπονο έργο να διασφαλίσεις αυτές τις προϋποθέσεις ,  είτε θα αφεθείς στο έλεος των άλλων που 9 στις 10 δεν θα σε λυπηθούν γιατί είναι ανελέητοι και το ξέρεις. Το έχεις ζήσει, δεν σου λέω κάτι καινούργιο.

Άρα πρέπει να αντέξεις. Και γιατί όχι; Να νικήσεις!

Το πρώτο πράγμα που έχεις να κάνεις λοιπόν είναι να βρεις ένα καλό λόγο για να σηκώνεσαι με χαρά κάθε πρωί από το κρεββάτι σου.

Μόλις βρεις το κίνητρο που θα εκτινάξει την ψυχική σου ορμή σαν καταπιεσμένο ελατήριο, ταυτόχρονα σχεδόν πρέπει να έχεις τη δύναμη να το διαχειριστείς με ενήλικο πνεύμα.  Ως ηγέτης. 

Στο σημείο μηδέν που βρισκόμαστε ο μόνος ηγέτης που μπορείς να εμπιστευτείς είσαι εσύ. Ηγέτης αληθινός, όχι πέτσινος. Ηγέτης που νοιάζεται για σένα και για αυτούς που αγαπάς, όχι κινέζικος από τα Jumbo, ούτε γερμανικός από τα LIDL.

Υπάρχει μια ωραία λέξη στην ορθόδοξη παράδοση που θέλω να σου τη θυμίσω. Το αυτεξούσιο. Να είσαι ο ηγέτης σου.  Είναι η σύνοψη της ανθρώπινης ποιότητας. Γιατί μόνο αν είσαι εσύ ο ηγέτης σου μπορείς να είσαι ελεύθερος και υπεύθυνος. Κι όταν δεν είσαι, όταν  χάνεις την ελευθερία σου, παύεις να νιώθεις και την ευθύνη να είσαι άνθρωπος. Εκπίπτεις σε μια κατώτερη μορφή ύπαρξης, η οποία στο τέλος της μέρας μπορεί και να περισσεύει.

Όλα τα άλλα είναι παραμύθια.

Έχουμε και λέμε λοιπόν…

Το σημείο μηδέν στο οποίο βρισκόμαστε είναι βαθύ. Χρειάζεσαι ένα καλό λόγο να μη σε πάρει από κάτω και να τινάζεσαι με χαρά κάθε πρωί που είσαι ζωντανός. Αν δεν τον έχεις, κόψε το λαιμό σου να τον βρεις. Ή πιο σωστά να τον θυμηθείς. Το λάθος εδώ είναι δικό σου.

Και όταν έχεις τον καλό λόγο,  δείξε πως ξέρεις να υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι, όποιες κι αν  είναι οι εξωτερικές συνθήκες. Όσο οργανωμένο κι αν είναι το έγκλημα. Όπως έλεγε στον καιρό του ο Καρούζος «κάπου γελιέμαι μὰ ἐκεῖ κιόλας ὑπάρχω ἀπόλυτα».

Το «ματσάκι» ακόμη παίζεται και είναι ανοιχτό στις εκπλήξεις μιας «ακάλεστης μεταμόρφωσης.».   

Τα «κβάντα» της μουσικής…

Από την Εριφύλη Βογδοπούλου *

Καμιά φορά όταν κάτι δεν μπορώ να το περιγράψω σκέφτομαι έναν παραλληλισμό.

Η μουσική πώς να περιγραφεί, πες μου εσύ πως? Μπορείς να περιγράψεις την μαγεία, όχι, να τη νιώσεις, ναι φυσικά.

Η μουσική και το συναίσθημα έχουν ένα βαθύ κοινό, και οι δύο τους δίνουν μια αίσθηση σαν να γεμίζουν τον χώρο, τον φυσικό χώρο γύρω μας η μουσική, τον χώρο της ψυχής, το συναίσθημα, κι όχι μόνο, αφού φθάσουν τα όρια του όγκου του χώρου ή της ψυχής, ύστερα σπάνε τα υπάρχοντα όρια και φτιάχνουν νέα…έτσι αλλάζει το μέσα σου, έτσι γεννιέσαι ξανά.

Σου έχει ποτέ τύχει να νιώθεις πως θα εκραγείς από ενθουσιασμό? Να ακούς τα κύτταρα σου να χτυπάνε στα τοιχώματα του δέρματος γιατί θέλουν να φωνάξουν από χαρά και ικανοποίηση, να βγούνε έξω να ζητωκραυγάσουν?  Ίσως το ένιωσες  όταν ερωτεύτηκες, όταν συνδέθηκες τόσο βαθιά που γίνατε ένα, εσύ κι ο ήχος, εσύ κι αυτός / αυτή, όταν άκουγες το Cleopatra’s Dream του Bud Powell, ήσουν σε μια μη φυσική διάσταση.

Όπως το συναίσθημα, αυτό ακριβώς κάνει και μια «συμμορία» από σωστά συνδυασμένες νότες, ναι ναι αυτό!

Ακούς το αγαπημένο σου κομμάτι και θέλεις να γύρεις πίσω στο μαξιλάρι του καναπέ, να αφήσεις τον ήχο πιο ελαφρύ από σκόνη να γεμίσει τα κβάντα γύρω σου, να ακουμπήσει βελούδινα παντού, κάθεται ζεστά σε όλες τις επιφάνειες, μπαίνει μέσα στα μαλακά υφάσματα, κινείται με αργές χορευτικές κινήσεις, εισέρχεται στο σώμα σου και αλλάζει το χρώμα του, την αύρα του, αγκαλιάζει την ψυχή σου, σε μεταμορφώνει, η σκέψη εξαφανίζεται η μαγεία αλλάζει την δομή των κυττάρων σου, δεν είσαι πια ο ίδιος, είσαι η μαγική έκδοση του εαυτού σου.

*Η Εριφύλη Βογδοπούλου σπούδασε Αρχιτεκτονική και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις αστικές αναπλάσεις μέχρι που έκανε ολική στροφή ζωής και φιλοσοφίας, στο «εσωτερικό πεδίο». Σήμερα είναι καταξιωμένη Yoga Instructor και εμπλουτίζει τις υπηρεσίες της με Tantra Essence Massage καθώς και με τη διοργάνωση Tantric Yoga Workshops & Retreats. Το προσωπικό μότο της: «From urban design, to body & soul reborn!». Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η ηλιοκαταιγίδα ίσως και να ήταν «μια κάποια λύσις»

Εντάξει,  νομίζω πως τουλάχιστον βαθιά μέσα μας όλοι μοιραζόμαστε μια κοινή αίσθηση πως ζούμε σε εποχή που το σύμπαν περνάει από «stress test» τον πλανήτη γη. Πανδημία, σεισμοί, τυφώνες,  ηφαίστεια, κλιματική κρίση και μια επικείμενη ηλιοκαταιγίδα που μπορεί, όπως  λένε οι αστροφυσικοί,  να ρίξει το Ίντερνετ για μερικούς μήνες. Οι σχετικές δημοσιεύσεις το προβάλλουν ως σενάριο καταστροφής εφόσον κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως μπορεί να μοιάζει η ζωή στον πλανήτη χωρίς ίντερνετ. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό … αλλά και από την άλλη, κάθε τέλος δεν είναι και μια ευκαιρία καινούργιας αρχής;

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως μπορεί να μοιάζει η ζωή στον πλανήτη χωρίς ίντερνετ.

Ειδικά όταν το θέμα έχει πάει τόσο πολύ λάθος ανθρωπολογικά. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις της Frances Haugen για τους αλγόριθμους της παραπληροφόρησης από το Facebook με μόνο στόχο την αύξηση της προσωπικής περιουσίας του «Ζούγκι» είναι απλά το σύμπτωμα. Το «δηλητηριασμένο μήλο» της ματαιοδοξίας είναι παντού. Απλώς φαίνεται περισσότερο στα social media, με εκατομμύρια «χιονάτες» influencers , «νάνους» followers  και «κακές μάγισσες» που μανατζάρουν αλγοριθμικά το engagement. Κι έτσι είναι δύσκολοι καιροί για «πρίγκιπες» που προσπαθούν να αφυπνίσουν τη σοφία του ανθρώπινου σμήνους, όπως δείχνει η συνεχιζόμενη  live μετάδοση του αργού θανάτου του Τζούλιαν Ασάνζ, προς παγκόσμιο παραδειγματισμό και συμμόρφωση. Όμως το συμπαντικό «stress test» δεν κάνει εξαιρέσεις, διαπερνά οριζόντια τα πάντα και τους πάντες.

Κάθε στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος θα αναρωτιόταν αν βρίσκεται στο σωστό μονοπάτι της ζωής, δεδομένων των συνθηκών. Θα προβληματιζόταν για την όποια ιστορία λέει σε όλη τη ζωή στον εαυτό του. Ποιες αξίες; Ποιες σχέσεις; Ποια δικαιώματα; Ποιες ελευθερίες και έναντι ποιων ευθυνών;  Και εν πάση περιπτώσει, αν κάποτε κάποιος μπορούσε και να παριστάνει τον ανήξερο, σήμερα δεν μπορεί. Όλοι ξέρουμε πως αυτό που έχει φτιαχτεί και συμμετέχουμε όλοι δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι, απλά γιατί δεν είναι βιώσιμο σε κανένα επίπεδο. Από την κορυφή της πυραμίδας μέχρι τη βάση. 

Ωστόσο οι πολυσυζητημένες «αλλαγές» και «μεταρρυθμίσεις» ποτέ δεν αφορούν τη μεταμόρφωση της πυραμίδας σε κάποιο άλλο σχήμα, σε ένα κύκλο για παράδειγμα, ο οποίος θα έφερνε περισσότερη αρμονία και δικαιοσύνη. Οι αλλαγές,  στο τέλος της μέρας,  αποδεικνύεται πως γίνονται  με τρόπο τέτοιο ώστε να  ψηλώσει κι άλλο η κορυφή. Η βάση απλά περισσεύει. Χάνεται κάπου στο βάθος της αβύσσου, ειδικά όταν κοιτάς από τόσο ψηλά. 

Δείτε το παντού. Από τα κράτη μέχρι τις πολυεθνικές, από τα κόμματα μέχρι τις ΜΚΟ. Από τις συμμορίες εφήβων μέχρι τον συνδικαλισμό. Κι αυτό λέγεται «πρόοδος», όταν στην πραγματικότητα,  οι Νεάντερνταλ είχαν περισσότερη ενσυναίσθηση για το διπλανό τους. Απόδειξη πως έθαβαν τους νεκρούς τους με τιμές. Εμείς πλέον ως καταναλωτές του κόσμου και των άλλων για την προσωπική μας ευχαρίστηση, είμαστε ανίκανοι να κάνουμε ακόμη και αυτό. Τουλάχιστον όσο παραμένουμε πιστοί στο σχήμα της πυραμίδας. Οπότε  τελικά η ηλιοκαταιγίδα ίσως και να ήταν «μια κάποια λύσις».

Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρές καθημερινές αλλαγές

Από τη Γεωργία Κολιοπούλου*

Μέρες με συννεφιά και μέρες με λιακάδα… Η ζωή προχωρά… Βάδιζε σταθερά! Προχώρα δυναμικά συνδέοντας όλες τις εκφράσεις της ύπαρξής σου.

Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Διώξε κάθε τι ψεύτικο…μέσα σου και γύρω σου. Να είσαι αυθεντική/ός..μοναδική/ός…να είσαι δίκαιή/ος…να είσαι ατρόμητη/ος…να είσαι γενναία/ος…να είσαι δημιουργική/ός… Να είσαι εσύ!

Το ταξίδι στο δρόμο της θεραπείας είναι ένα εσωτερικό ταξίδι αυτογνωσίας! Γεμάτο μάχες, ήττες και νίκες που μας βοηθούν να αποκτήσουμε βαθύτερη επίγνωση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Έτσι μπορούμε να είμαστε αληθινά υγιείς εναρμονίζοντας τις διάφορες εκφράσεις του εαυτού…Κατακτώντας την ολιστική υγεία ως εναρμόνιση σώματος, ψυχής, νου. Μπορούμε να βιώσουμε τη χαρά και την πνευματικότητα μέσα στην καθημερινότητα. Αντιμετωπίζοντας τις δοκιμασίες και προκλήσεις…σαν ευκαιρίες να αναπτυχθούμε και να εξελιχθούμε…Με ετοιμότητα, δυναμισμό και θέληση να αλλάξουμε στον εαυτό μας πρώτα…αλλά και γύρω μας ό,τι δεν συμβαδίζει πια…με αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε…με αυτό που είμαστε αληθινά…Σήμερα! Τώρα!

Πιστεύω και θέλω να μοιραστώ με εκείνους που έχουν ανάγκη να το ακούσουν: «Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρές καθημερινές αλλαγές». Δεν είναι εύκολο. Θέλει κόπο. Θέλει χρόνο. Αλλά είναι εφικτό με την κατάλληλη υποστήριξη και βοήθεια μέχρι να δυναμώσουμε αρκετά. Μέχρι να αφυπνίσουμε τους δικούς μας μηχανισμούς αυτοίασης και έτσι δυνατοί να συνεχίσουμε το ταξίδι στον δρόμο της θεραπείας.

Ο ιατρός, ο θεραπευτής είναι ένας οδηγός, ένας δάσκαλος, ένας συνοδοιπόρος, ένας φάρος…αλλά καθένας θα βαδίσει τα δικά του βήματα. Τι περιμένεις λοιπόν; Αν δεν σε ικανοποιεί αυτό που ζεις… ξεκίνα από αυτά που εσύ ο ίδιος πρέπει να αλλάξεις.

Σήμερα! Τώρα!

Αξίζεις να ζήσεις και να εκπληρώσεις το υπέρτατο όνειρο της ψυχής σου. Nα είσαι ο εαυτός σου! Στην πιο αληθινή, πιο ουσιαστική, πιο καθαρή, έκφραση της ψυχής σου!Καλό αγώνα και καλές επιτεύξεις!

*Η Γεωργία Κολιοπούλου είναι Ολιστική Ιατρός. Περισσότερα εδώ