Blog

Το μανιφέστο μιας ήσυχης αναρχίας

Γράφει ο Ιωάννης *

Το βιτριόλι δεν έπεσε μόνο στην Ιωάννα, έχει πέσει στα μούτρα όλων μας.

Αν δεν επανανθρωπιστεί ο άνθρωπος θα φάμε ο ένας τον άλλο.

Γράφονται εκατοντάδες σελίδες για τη βιωσιμότητα μόνο και μόνο για να σκεπάσουν την απλότητα. Βιωσιμότητα σημαίνει ο άνθρωπος να είναι ευλογία για τον άλλο άνθρωπο. Γιατί έτσι μπορεί να αποκατασταθεί και η επανασύνδεση με τη φύση, το σύμπαν και την εξέλιξη της ζωής. 

Είναι τόσο απλό που τρομάζεις με τη βλακεία όσων αδυνατούν να το κατανοήσουν, επιδιώκοντας απλώς να κλωτσάνε διαρκώς το τενεκαδάκι της ίδιας γνωστής ιστορίας. Αίμα, σπέρμα, στέμμα. Η ίδια κοινοτοπία, κάθε φορά με καινούργια λάβαρα.

Πνεύμα πουθενά. Γιατί το Πνεύμα δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν υποτάσσεται στα εκάστοτε «κόνσεπτ» της πραγματικότητας και πνέει ελεύθερο προς την αλήθεια που απελευθερώνει: Η ζωή είναι μυστήριο.

Γι’ αυτό και τα πολιτικά αλλά και τα θρησκευτικά μανιφέστα είναι για το καλάθι των αχρήστων. Γιατί είναι ψεύτικα στην απολυτοποίηση και τον δογματισμό τους.  Και μόνο ό,τι είναι αλήθεια μένει.

Μανιφέστο για τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων θα μπορούσε να υπάρξει μόνο ως κάτι απολύτως παράδοξο. Μια ήσυχη αναρχία. Σαν τρυφερή καύλα. Με σιωπηλή νοημοσύνη και ισόβια ελευθερία.

Αλλά σε αυτό το όνειρο πρέπει να οδηγείς συνειδητά και  με τα φώτα ομίχλης ανοιχτά  για να γίνεις μέρος του.

*Ο Ιωάννης είναι Future Thinker, Life Enthusiast και φανταστικός χαρακτήρας.

Ζήσε το τώρα!

Από την Εριφύλη Βογδοπούλου *

Ξέρεις πότε συνειδητοποίησα πως δεν θα ζω για πάντα;  Όταν έβλεπα τ’ ανίψια μου να μεγαλώνουν, θα ήταν 9-10 ετών κι εμένα να μη μοιάζω πια στην αντανάκλαση του καθρέφτη 20 χρόνια πριν…ακούγεται ρεαλιστικό;  Αγχωτικό; Πως σου ακούγεται; 

Μ ενδιαφέρει να μάθω…κι αν θες να σου πως το νιώθω εγώ, διάβασε παρακάτω…

«Crossing the line» το λένε οι Άγγλοι, εκείνη η αόρατη χρονική γραμμή της επίγνωσης, πριν δεν έχεις ψυλλιαστεί τίποτα κι ένα δευτερόλεπτο μετά, ο κόσμος σου είναι αλλιώς!  Όταν πήρα πρέφα τι γίνεται, όλα αρχίσανε να αλλάζουν, ξεκίνησε μια φάση μαγικής μετάβασης, δύσκολης μεν μαγικής δε. Το παρόν απέκτησε άλλο νόημα…

 Σταμάτησα να κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν με «αφήνανε» να είμαι ο εαυτός μου, δεν είναι και λίγοι, ξέρεις εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως ο δίπλα σου σε επικρίνει, ακόμα κι αν δεν σου το λέει, οι προσλαμβάνουσες του εκ διαμέτρου αντίθετες από τις δικές σου, νιώθεις άβολα πολύ. Πως αντέδρασα όταν ένιωσα την δυσφορία, αποφάσισα πως αν το τώρα μου δεν με ευχαριστεί, πρέπει να αλλάξω για αρχή παρέες! Άρχισα να ζω τη στιγμή μα αληθινά το κάθε λεπτό να είμαι εκεί, υπέροχο ή άβολο κι  αν ήταν το κάθε «τώρα», αποφάσισα πως μόνο έτσι θα μπορέσω να το επιμηκύνω, ποσοτικά και ποιοτικά, κάνοντας βαθιά επαφή με όλους και όλα, ένιωθα τις γεύσεις, τη συναισθηματική γειτνίαση της φίλης μου απέναντι μου καθώς μου άνοιγε τη ψυχή της, ταυτίστηκα με τον φίλο μου που πχ είχε νεύρα γιατί ένιωθε άσχημα για τον εαυτό του, ξεκίνησα να εστιάζω στο παρόν σώμα και ψυχή, με επίγνωση και μη επίκριση…δύσκολη διεργασία κι εύκολο να την αποφύγεις, δεν θέλω να σε ξεγελάσω πως θα είναι ρόδινα από την αρχή. 

Προφανώς επηρεάστηκα από τα 20 χρόνια που κάνουμε παρέα στενή με τη γιόγκα…βασική αρχή της, να εστιάζεις πιο πολύ στο τώρα, να το ζεις, να το ζει το σώμα σου, όλα σου τα κύτταρα. Να μη βιάζεσαι να έρθει το μετά, να αφήνεις τη ζωή να έχει χώρο να αναπνεύσει, μην την πιέζεις και ταυτίζεσαι τόσο με τους στόχους που ξεχνάς ποια είσαι και ποια θέλεις να είσαι…και τέλος, αν ακόμα το ψάχνεις, δώσε χρόνο να βρεις ποια είσαι, στα 25, στα 35, στα 70 και πως θέλεις να ζεις το τώρα σου, να ίσως αυτή η αναφορά στο μέλλον, είναι κι η μόνη με τόσο σημασία, να έχεις σχέδια που σε κάνουν χαρούμενο και στο τώρα, να μη θυσιάσεις το τώρα σαν να μη ζεις, περιμένοντας το μετά, σκέψου το, είναι σαν να μην ζεις!

Κάνε επαφή, νιώσε τον εαυτό σου σε βάθος. Νιώσε την στιγμή, μάθε να αλλάζεις τα μοτίβα σκέψης σου, και να ζεις το τώρα με αληθινή φροντίδα προς τον εαυτό σου.

Αν το κάνεις η αίσθηση που θα νιώσεις δεν θα σε αφήσει να βγεις από το μονοπάτι, η μείωση του εγωιστικού Εγώ σου, η αίσθηση άνεσης μέσα σε αυτό που είσαι αληθινά, η διαχείριση απόρριψης από τους γύρω σου θα είναι γλυκιά, θα έχει αυτοπεποίθηση,  βάθος και στιβαρότητα.

Μόνο έτσι το τώρα έχει διάρκεια…

*Η Εριφύλη Βογδοπούλου σπούδασε Αρχιτεκτονική και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις αστικές αναπλάσεις μέχρι που έκανε ολική στροφή ζωής και φιλοσοφίας, στο «εσωτερικό πεδίο». Σήμερα είναι καταξιωμένη Yoga Instructor και εμπλουτίζει τις υπηρεσίες της με Tantra Essence Massage καθώς και με τη διοργάνωση Tantric Yoga Workshops & Retreats. Το προσωπικό μότο της: «From urban design, to body & soul reborn!». Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η  ακάλεστη μεταμόρφωση.

Το πρόβλημα του καλού και του κακού ταλανίζει την ανθρωπότητα σε όλη τη γνωστή ιστορία της. Είτε αποδοθεί στο μήλο της Εύας, είτε στην πτώση του ανθρώπου από την ενστικτώδη ενότητα με τη φύση στην συνειδητή ιστορία των διχασμών και των διασπάσεων με τον εαυτό του και το περιβάλλον του,  το πρόβλημα παραμένει το ίδιο. Αλλά όταν δοκίμασε η σκέψη να κινηθεί «πέραν του καλού και του κακού», συνάντησε μόνο την τρέλα.

Το πρόβλημα εμφανίζεται ως ηθικό αλλά στην πραγματικότητα είναι υπαρξιακό και κοινωνικό ταυτόχρονα. Αφορά στο κατά πόσο είναι δυνατή η κοινωνική συμβίωση των ανθρώπων στο πλαίσιο ενός κοινού νοήματος για τη ζωή και τον κόσμο, το οποίο ωστόσο δεν θα εκμηδενίζει την ατομικότητα αλλά ούτε και θα οδηγεί στο άτομο -θεό που θεωρεί αυτονόητο πως οι άλλοι, ο κόσμος, το σύμπαν ολόκληρο,  υπάρχουν μόνο για την προσωπική ευχαρίστησή του.  

Από τη φορά που έχει πάρει το τραινάκι της ιστορίας καταλαβαίνουμε πως είναι σαν το τραινάκι του τρόμου.  Το μόνο που δουλεύει είναι το οργανωμένο έγκλημα.  Οριζόντια και κάθετα.

 Μοιραζόμαστε έναν κόσμο ΚΔΟΠ. Κάνω update στον  Πάνο Κουτρουμπούση. ΚΔΟΠ, όπως το διαβάζεις.  Κτηνώδης Δύναμη, Ογκώδης Παράνοια.  Γι’ αυτό και σήμερα, «εμβολιασμένοι» και «ανεμβολίαστοι» μοιράζονται την ίδια ψευδαίσθηση. Αγωνιούν  με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για το πότε  τα πράγματα θα ξαναγίνουν κανονικά.

«Η σύντομη απάντηση είναι: Ποτέ!».  Δεν το λέω εγώ ο τυχαίος, το λέει ο συγγραφέας του »The Great Reset» Κλάους Σβαμπ και είναι απίθανο να μην ξέρει τι λέει.  Έτσι λοιπόν η πρόβλεψη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ είναι σαφής: «Το 2030 δεν θα σου ανήκει τίποτα και θα είσαι χαρούμενος.».  

Πως θα το πάρουν οι μάζες;  Μα, οι μάζες δεν είναι παρά ο διάκοσμος της ιστορίας.

Το θέμα είναι πως θα το πάρεις εσύ.

Αλλά για να το πάρεις σωστά, τώρα παρ’ το αλλιώς. Με ψυχική ορμή και ηγετικό πνεύμα. Δυστυχώς δεν διαθέτεις τίποτα από τα δύο σε απόθεμα.

Εκ των πραγμάτων, είτε θα αναλάβεις το επίπονο έργο να διασφαλίσεις αυτές τις προϋποθέσεις ,  είτε θα αφεθείς στο έλεος των άλλων που 9 στις 10 δεν θα σε λυπηθούν γιατί είναι ανελέητοι και το ξέρεις. Το έχεις ζήσει, δεν σου λέω κάτι καινούργιο.

Άρα πρέπει να αντέξεις. Και γιατί όχι; Να νικήσεις!

Το πρώτο πράγμα που έχεις να κάνεις λοιπόν είναι να βρεις ένα καλό λόγο για να σηκώνεσαι με χαρά κάθε πρωί από το κρεββάτι σου.

Μόλις βρεις το κίνητρο που θα εκτινάξει την ψυχική σου ορμή σαν καταπιεσμένο ελατήριο, ταυτόχρονα σχεδόν πρέπει να έχεις τη δύναμη να το διαχειριστείς με ενήλικο πνεύμα.  Ως ηγέτης. 

Στο σημείο μηδέν που βρισκόμαστε ο μόνος ηγέτης που μπορείς να εμπιστευτείς είσαι εσύ. Ηγέτης αληθινός, όχι πέτσινος. Ηγέτης που νοιάζεται για σένα και για αυτούς που αγαπάς, όχι κινέζικος από τα Jumbo, ούτε γερμανικός από τα LIDL.

Υπάρχει μια ωραία λέξη στην ορθόδοξη παράδοση που θέλω να σου τη θυμίσω. Το αυτεξούσιο. Να είσαι ο ηγέτης σου.  Είναι η σύνοψη της ανθρώπινης ποιότητας. Γιατί μόνο αν είσαι εσύ ο ηγέτης σου μπορείς να είσαι ελεύθερος και υπεύθυνος. Κι όταν δεν είσαι, όταν  χάνεις την ελευθερία σου, παύεις να νιώθεις και την ευθύνη να είσαι άνθρωπος. Εκπίπτεις σε μια κατώτερη μορφή ύπαρξης, η οποία στο τέλος της μέρας μπορεί και να περισσεύει.

Όλα τα άλλα είναι παραμύθια.

Έχουμε και λέμε λοιπόν…

Το σημείο μηδέν στο οποίο βρισκόμαστε είναι βαθύ. Χρειάζεσαι ένα καλό λόγο να μη σε πάρει από κάτω και να τινάζεσαι με χαρά κάθε πρωί που είσαι ζωντανός. Αν δεν τον έχεις, κόψε το λαιμό σου να τον βρεις. Ή πιο σωστά να τον θυμηθείς. Το λάθος εδώ είναι δικό σου.

Και όταν έχεις τον καλό λόγο,  δείξε πως ξέρεις να υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι, όποιες κι αν  είναι οι εξωτερικές συνθήκες. Όσο οργανωμένο κι αν είναι το έγκλημα. Όπως έλεγε στον καιρό του ο Καρούζος «κάπου γελιέμαι μὰ ἐκεῖ κιόλας ὑπάρχω ἀπόλυτα».

Το «ματσάκι» ακόμη παίζεται και είναι ανοιχτό στις εκπλήξεις μιας «ακάλεστης μεταμόρφωσης.».   

Τα «κβάντα» της μουσικής…

Από την Εριφύλη Βογδοπούλου *

Καμιά φορά όταν κάτι δεν μπορώ να το περιγράψω σκέφτομαι έναν παραλληλισμό.

Η μουσική πώς να περιγραφεί, πες μου εσύ πως? Μπορείς να περιγράψεις την μαγεία, όχι, να τη νιώσεις, ναι φυσικά.

Η μουσική και το συναίσθημα έχουν ένα βαθύ κοινό, και οι δύο τους δίνουν μια αίσθηση σαν να γεμίζουν τον χώρο, τον φυσικό χώρο γύρω μας η μουσική, τον χώρο της ψυχής, το συναίσθημα, κι όχι μόνο, αφού φθάσουν τα όρια του όγκου του χώρου ή της ψυχής, ύστερα σπάνε τα υπάρχοντα όρια και φτιάχνουν νέα…έτσι αλλάζει το μέσα σου, έτσι γεννιέσαι ξανά.

Σου έχει ποτέ τύχει να νιώθεις πως θα εκραγείς από ενθουσιασμό? Να ακούς τα κύτταρα σου να χτυπάνε στα τοιχώματα του δέρματος γιατί θέλουν να φωνάξουν από χαρά και ικανοποίηση, να βγούνε έξω να ζητωκραυγάσουν?  Ίσως το ένιωσες  όταν ερωτεύτηκες, όταν συνδέθηκες τόσο βαθιά που γίνατε ένα, εσύ κι ο ήχος, εσύ κι αυτός / αυτή, όταν άκουγες το Cleopatra’s Dream του Bud Powell, ήσουν σε μια μη φυσική διάσταση.

Όπως το συναίσθημα, αυτό ακριβώς κάνει και μια «συμμορία» από σωστά συνδυασμένες νότες, ναι ναι αυτό!

Ακούς το αγαπημένο σου κομμάτι και θέλεις να γύρεις πίσω στο μαξιλάρι του καναπέ, να αφήσεις τον ήχο πιο ελαφρύ από σκόνη να γεμίσει τα κβάντα γύρω σου, να ακουμπήσει βελούδινα παντού, κάθεται ζεστά σε όλες τις επιφάνειες, μπαίνει μέσα στα μαλακά υφάσματα, κινείται με αργές χορευτικές κινήσεις, εισέρχεται στο σώμα σου και αλλάζει το χρώμα του, την αύρα του, αγκαλιάζει την ψυχή σου, σε μεταμορφώνει, η σκέψη εξαφανίζεται η μαγεία αλλάζει την δομή των κυττάρων σου, δεν είσαι πια ο ίδιος, είσαι η μαγική έκδοση του εαυτού σου.

*Η Εριφύλη Βογδοπούλου σπούδασε Αρχιτεκτονική και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις αστικές αναπλάσεις μέχρι που έκανε ολική στροφή ζωής και φιλοσοφίας, στο «εσωτερικό πεδίο». Σήμερα είναι καταξιωμένη Yoga Instructor και εμπλουτίζει τις υπηρεσίες της με Tantra Essence Massage καθώς και με τη διοργάνωση Tantric Yoga Workshops & Retreats. Το προσωπικό μότο της: «From urban design, to body & soul reborn!». Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η ηλιοκαταιγίδα ίσως και να ήταν «μια κάποια λύσις»

Εντάξει,  νομίζω πως τουλάχιστον βαθιά μέσα μας όλοι μοιραζόμαστε μια κοινή αίσθηση πως ζούμε σε εποχή που το σύμπαν περνάει από «stress test» τον πλανήτη γη. Πανδημία, σεισμοί, τυφώνες,  ηφαίστεια, κλιματική κρίση και μια επικείμενη ηλιοκαταιγίδα που μπορεί, όπως  λένε οι αστροφυσικοί,  να ρίξει το Ίντερνετ για μερικούς μήνες. Οι σχετικές δημοσιεύσεις το προβάλλουν ως σενάριο καταστροφής εφόσον κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως μπορεί να μοιάζει η ζωή στον πλανήτη χωρίς ίντερνετ. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό … αλλά και από την άλλη, κάθε τέλος δεν είναι και μια ευκαιρία καινούργιας αρχής;

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως μπορεί να μοιάζει η ζωή στον πλανήτη χωρίς ίντερνετ.

Ειδικά όταν το θέμα έχει πάει τόσο πολύ λάθος ανθρωπολογικά. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις της Frances Haugen για τους αλγόριθμους της παραπληροφόρησης από το Facebook με μόνο στόχο την αύξηση της προσωπικής περιουσίας του «Ζούγκι» είναι απλά το σύμπτωμα. Το «δηλητηριασμένο μήλο» της ματαιοδοξίας είναι παντού. Απλώς φαίνεται περισσότερο στα social media, με εκατομμύρια «χιονάτες» influencers , «νάνους» followers  και «κακές μάγισσες» που μανατζάρουν αλγοριθμικά το engagement. Κι έτσι είναι δύσκολοι καιροί για «πρίγκιπες» που προσπαθούν να αφυπνίσουν τη σοφία του ανθρώπινου σμήνους, όπως δείχνει η συνεχιζόμενη  live μετάδοση του αργού θανάτου του Τζούλιαν Ασάνζ, προς παγκόσμιο παραδειγματισμό και συμμόρφωση. Όμως το συμπαντικό «stress test» δεν κάνει εξαιρέσεις, διαπερνά οριζόντια τα πάντα και τους πάντες.

Κάθε στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος θα αναρωτιόταν αν βρίσκεται στο σωστό μονοπάτι της ζωής, δεδομένων των συνθηκών. Θα προβληματιζόταν για την όποια ιστορία λέει σε όλη τη ζωή στον εαυτό του. Ποιες αξίες; Ποιες σχέσεις; Ποια δικαιώματα; Ποιες ελευθερίες και έναντι ποιων ευθυνών;  Και εν πάση περιπτώσει, αν κάποτε κάποιος μπορούσε και να παριστάνει τον ανήξερο, σήμερα δεν μπορεί. Όλοι ξέρουμε πως αυτό που έχει φτιαχτεί και συμμετέχουμε όλοι δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι, απλά γιατί δεν είναι βιώσιμο σε κανένα επίπεδο. Από την κορυφή της πυραμίδας μέχρι τη βάση. 

Ωστόσο οι πολυσυζητημένες «αλλαγές» και «μεταρρυθμίσεις» ποτέ δεν αφορούν τη μεταμόρφωση της πυραμίδας σε κάποιο άλλο σχήμα, σε ένα κύκλο για παράδειγμα, ο οποίος θα έφερνε περισσότερη αρμονία και δικαιοσύνη. Οι αλλαγές,  στο τέλος της μέρας,  αποδεικνύεται πως γίνονται  με τρόπο τέτοιο ώστε να  ψηλώσει κι άλλο η κορυφή. Η βάση απλά περισσεύει. Χάνεται κάπου στο βάθος της αβύσσου, ειδικά όταν κοιτάς από τόσο ψηλά. 

Δείτε το παντού. Από τα κράτη μέχρι τις πολυεθνικές, από τα κόμματα μέχρι τις ΜΚΟ. Από τις συμμορίες εφήβων μέχρι τον συνδικαλισμό. Κι αυτό λέγεται «πρόοδος», όταν στην πραγματικότητα,  οι Νεάντερνταλ είχαν περισσότερη ενσυναίσθηση για το διπλανό τους. Απόδειξη πως έθαβαν τους νεκρούς τους με τιμές. Εμείς πλέον ως καταναλωτές του κόσμου και των άλλων για την προσωπική μας ευχαρίστηση, είμαστε ανίκανοι να κάνουμε ακόμη και αυτό. Τουλάχιστον όσο παραμένουμε πιστοί στο σχήμα της πυραμίδας. Οπότε  τελικά η ηλιοκαταιγίδα ίσως και να ήταν «μια κάποια λύσις».

Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρές καθημερινές αλλαγές

Από τη Γεωργία Κολιοπούλου*

Μέρες με συννεφιά και μέρες με λιακάδα… Η ζωή προχωρά… Βάδιζε σταθερά! Προχώρα δυναμικά συνδέοντας όλες τις εκφράσεις της ύπαρξής σου.

Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Διώξε κάθε τι ψεύτικο…μέσα σου και γύρω σου. Να είσαι αυθεντική/ός..μοναδική/ός…να είσαι δίκαιή/ος…να είσαι ατρόμητη/ος…να είσαι γενναία/ος…να είσαι δημιουργική/ός… Να είσαι εσύ!

Το ταξίδι στο δρόμο της θεραπείας είναι ένα εσωτερικό ταξίδι αυτογνωσίας! Γεμάτο μάχες, ήττες και νίκες που μας βοηθούν να αποκτήσουμε βαθύτερη επίγνωση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Έτσι μπορούμε να είμαστε αληθινά υγιείς εναρμονίζοντας τις διάφορες εκφράσεις του εαυτού…Κατακτώντας την ολιστική υγεία ως εναρμόνιση σώματος, ψυχής, νου. Μπορούμε να βιώσουμε τη χαρά και την πνευματικότητα μέσα στην καθημερινότητα. Αντιμετωπίζοντας τις δοκιμασίες και προκλήσεις…σαν ευκαιρίες να αναπτυχθούμε και να εξελιχθούμε…Με ετοιμότητα, δυναμισμό και θέληση να αλλάξουμε στον εαυτό μας πρώτα…αλλά και γύρω μας ό,τι δεν συμβαδίζει πια…με αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε…με αυτό που είμαστε αληθινά…Σήμερα! Τώρα!

Πιστεύω και θέλω να μοιραστώ με εκείνους που έχουν ανάγκη να το ακούσουν: «Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρές καθημερινές αλλαγές». Δεν είναι εύκολο. Θέλει κόπο. Θέλει χρόνο. Αλλά είναι εφικτό με την κατάλληλη υποστήριξη και βοήθεια μέχρι να δυναμώσουμε αρκετά. Μέχρι να αφυπνίσουμε τους δικούς μας μηχανισμούς αυτοίασης και έτσι δυνατοί να συνεχίσουμε το ταξίδι στον δρόμο της θεραπείας.

Ο ιατρός, ο θεραπευτής είναι ένας οδηγός, ένας δάσκαλος, ένας συνοδοιπόρος, ένας φάρος…αλλά καθένας θα βαδίσει τα δικά του βήματα. Τι περιμένεις λοιπόν; Αν δεν σε ικανοποιεί αυτό που ζεις… ξεκίνα από αυτά που εσύ ο ίδιος πρέπει να αλλάξεις.

Σήμερα! Τώρα!

Αξίζεις να ζήσεις και να εκπληρώσεις το υπέρτατο όνειρο της ψυχής σου. Nα είσαι ο εαυτός σου! Στην πιο αληθινή, πιο ουσιαστική, πιο καθαρή, έκφραση της ψυχής σου!Καλό αγώνα και καλές επιτεύξεις!

*Η Γεωργία Κολιοπούλου είναι Ολιστική Ιατρός. Περισσότερα εδώ

Επιφάνεια ή σύνδεση;

Από την Εριφύλη Βογδοπούλου *

Στα μαθήματα δημιουργικής γραφής πριν χρόνια, η αγαπημένη μας δασκάλα υπενθύμιζε πως τα γενικά κι αόριστα θέματα αρθρογραφίας, πρέπει να αποφεύγονται…μα κι εγώ τι να κάνω, μου αρέσουν τόσο πολύ, δεν μπορώ πάντοτε να αντιστέκομαι, ενδίδω καμιά φορά!

Έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω την συμβουλή της στο ήμισυ, βλέπεις δεν θα γράψω ένα πλήρως τεκμηριωμένο άρθρο για το θέμα της «επιφανειακής προσέγγισης» που επικρατεί στην εποχή μας, αλλά για κάτι λιγότερο ευρύ, μα πιο πρακτικό.

«Τι μπορώ να κάνω για να αλλάξω αυτήν την προσέγγιση, της επιφανειακότητας», εγώ ως Ερυφίλη, κι εσύ ως Κώστας, Μαρία,  κλπ;

Άκου τι θα κάνω, θα πάρω ως δεδομένο πως η επιφανειακή προσέγγιση στις μέρες μας έχει την τιμητική της, έτσι θα καταλάβεις και τι εννοώ. Υπάρχει παντού, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, δεν ρωτάμε και πολλά να μην γίνουμε αδιάκριτοι, να μην μας  παρεξηγήσουν. Στη κομμώτρια που συμφωνεί να σου κάνει ανταύγειες, ενώ ξέρει πως το μαλλί σου θα πέσει ή θα γίνει σκληρό σα κάγκελο ή στο one night stand, που δεν είναι και τίποτα το φοβερό εν τέλει, σιγά μια φορά έγινε, δεν θα ασχοληθείς, λες στον εαυτό σου, κι όμως σε απασχολεί και το γιατί το έκανες και τι εξέλιξη θα έχει…

Έτσι η ζωή προχωράει και δεχόμαστε αυτήν την απρόσωπη προσέγγιση ως δεδομένο, μια προσέγγιση που είναι ελάχιστα ανθρώπινη,  μιας και αυτό που εξυπηρετεί είναι το κέρδος, όλα τα άλλα έρχονται μετά και ταλαιπωρημένα. Δεν ξέρω αν η παραπάνω περιγραφή σου θυμίζει μια στερεοτυπική κοινωνική πεποίθηση αλλά ναι, αυτό ακριβώς είναι. Έχει γίνει τρόπος ζωής, η πλειονότητα έτσι φέρεται και δεν αντιδράει / αλλάζει κάτι, σχεδόν κανένας, και παρόλο που αυτή η προσέγγιση μας αφήνει ίσως με μια αίσθηση κενότητας και δεν μας συνδέει με την καρδιά μας, την ακολουθούμε πιστά, σαν να μην έχουμε άλλη επιλογή, εν μέρει δεν έχουμε καθώς αυτές οι πεποιθήσεις/συμπεριφορές λειτουργούν μέσα σας υποσυνείδητα. Δεν έχουμε επιλογή, μόνον αν δεν έχουμε επίγνωση του τι μας συμβαίνει, μόλις το αντιληφθούμε συνειδητά, έχει μετακινηθεί η πληροφορία από το υποσυνείδητο στο συνειδητό και… τσουπ εκεί,  ναι, μπορείς να παρέμβεις, με σταθερή αλλά σίγουρη επιτυχία.

Εγώ είμαι εδώ για να σου δώσω μια πιθανή λύση, για το πώς να δράσεις και να αλλάξεις σιγά σιγά την δική σου επιφανειακή προσέγγιση κι έτσι να νιώσεις πιο ανθρώπινα, πιο συνδεδεμένος με τους γύρω σου, πιο ζωντανός και γεμάτος.

Θα ξεκινήσω από την σχέση της επιφανειακότητας με την επικοινωνία. Η δεύτερη σεκοντάρει την πρώτη, συνέχεια όμως ασταμάτητα. Έτσι κατανοείς πως για να αμφισβητηθεί η πρώτη, πρέπει η δεύτερη να γίνει στην εντέλεια, σε σημείο που να μην αφήνει κενά, τίποτα ούτε ένα χιλιοστό χώρο. Πρέπει ο απέναντι σου να καταλάβει πως αρνείσαι να ζεις επιφανειακά και ζητάς να πάρεις και να δώσεις, μαλακά και γλυκά, μέσω της ανθρώπινης επικοινωνίας (σας) περαιτέρω κουβέντα, αλληλεπίδραση, προσοχή, ενδιαφέρον. Πρόσεξε, δεν ζητάς το κάτι επιπλέον γιατί είσαι αχόρταγος κι αδιάκριτος αλλά γιατί το άλλο μοντέλο (της επιφανειακότητας) όχι μόνο δεν σε αγγίζει, αλλά σε κάνει να νιώθεις πιο ρομπότ παρά άνθρωπος κι εσύ θέλεις να νιώθεις με την καρδιά σου,  ενεργό μέρος του ανθρώπινου κοινωνικού συνόλου, είναι μια ανάγκη πανανθρώπινη πίστεψε με δεν είσαι καθόλου παράξενος.

Άρα με την εις άτοπον απαγωγή, αν θέλεις να αφορίσεις την επιφανειακή προσέγγιση, οφείλεις να μπεις πιο μέσα, πιο βαθιά, πιο υποδόρια, αυτό χρειάζεσαι κι αυτό θα επικοινωνείς στον συνάνθρωπο σου, μεθοδικά και συνειδητά!!!

Άσε με να σε βοηθήσω, ανακεφαλαιώνοντας!

Κατάλαβε πως δρας επιφανειακά γιατί ακολουθείς την «γενική γραμμή της επιφανειακής προσέγγισης» κι είσαι κι αγχωμένος. Εδώ δίνω κι ανάλογο παράδειγμα για να μην έχεις καμιά αμφιβολία.

Φαντάσου, είναι Δευτέρα πρωί και πας στην εφορία, χρειάζεσαι απεγνωσμένα και άμεσα ένα χαρτί, χθες, όχι απλά τώρα. Μέσα στη βιασύνη μιλάς απότομα στην υπάλληλο, η οποία πίνει καφέ καθώς σε εξυπηρετεί και δέχεται την αρνητική σου ενέργεια φουλ. Σενάριο 1. Δεν κάνεις τη δουλειά σου γιατί λείπει ο αρμόδιος…σενάριο 2. Παίρνεις τρείς βαθιές αναπνοές πριν προσεγγίσεις το κισέ και συνειδητοποιείς πως έχεις άγχος αλλά αν δεν το σωπάσεις λίγο δεν θα κάνεις την δουλειά σου. Ευγενικά την χαιρετάς και της εξηγείς με ειλικρίνεια κι ανάγκη ενσυναίσθησης την…βιασύνη σου! Καλεί τον αρμόδιο κι επιστρέφεις στη λογίστρια με το χαρτί που της έλειπε.

«Λέξη κλειδί είναι το ΤΩΡΑ. Φέρσου σαν να είναι ο απέναντι σου άνθρωπος, όχι υπολογιστής, συνδέσου με τη πρόθεση σου αλλά και με τον συνάνθρωπο σου, άκουσε τον προσεκτικά, δώσε του την δυνατότητα να ταυτιστεί μαζί σου, να σε καταλάβει, είσαι κι εσύ άνθρωπος, θα σε νιώσει».

Βέβαια, αυτή είναι η αρχική θεωρία, γιατί στην πράξη οφείλω να σου πω πως είναι σχεδόν αδύνατον να ζεις έτσι συνέχεια, θα τρελαθείς, δεν γίνεται. Υπάρχει όμως λύση, αν θέλεις αληθινά κάτι να αλλάξει. Μπορείς να το εφαρμόσεις σε μικρό βαθμό μεθοδικά, ξεκινάς με τους πολύ κοντινούς σου ανθρώπους, για αρχή και σιγά σιγά όταν βρεις τα πατήματα σου, θα διευρυνθείς και προς τα έξω, στην καθημερινότητα σου κι εκτός του κλειστού σου κύκλου.

Όταν αρχίσεις να νιώθεις την σύνδεση θα εκπλαγείς από την διαπίστωση τούτη, πόση ανάγκη έχει ο κόσμος μας από σύνδεση ανθρώπινη, καρδιάς, σου λέω θα σου δίνει τόση δύναμη αυτή η προσέγγιση που δεν θα ξαναπάς στη παλιά της επιφανειακότητας, εκτός κι αν σου ξεφύγει!! Μάλιστα ξέρεις αν τα βρεις με τον εαυτό σου σε αυτό το νέο πλαίσιο, κι αφήσεις το άνοιγμα καρδιάς να συμβεί, δε θα μπορείς να κάνεις αλλιώς, δε γίνεται να νιώθεις βαθιά τον εαυτό σου και τον συνάνθρωπο σου, και να έχεις μια διάχυτη αδιαφορία να σε κατακλύζει (επιφανειακή προσέγγιση), είναι οξύμωρο. Βλέπεις αυτή η αυτοφροντίδα, η αυτοπεποίθηση κι αγάπη για το μέσα σου αλλά και για τον συνάνθρωπο σου, θέλει αλήθειες, όχι στερεότυπα, θα καταλάβεις τι εννοώ μόλις ξεκινήσεις να το κάνεις, θα νιώσεις ηρεμία, σύνδεση, μαγεία στην καθημερινότητα σου.

Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι, αυτή είναι η πραγματικότητα, όλα τα άλλα είναι μια στερεοτυπική ψευδαίσθηση.

*Η Εριφύλη Βογδοπούλου σπούδασε Αρχιτεκτονική και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις αστικές αναπλάσεις μέχρι που έκανε ολική στροφή ζωής και φιλοσοφίας, στο «εσωτερικό πεδίο». Σήμερα είναι καταξιωμένη Yoga Instructor και εμπλουτίζει τις υπηρεσίες της με Tantra Essence Massage καθώς και με τη διοργάνωση Tantric Yoga Workshops & Retreats. Το προσωπικό μότο της: «From urban design, to body & soul reborn!». Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

«Μεγάλωσα με τον φόβο ότι θα πνιγώ μέσα στο ίδιο μου το δωμάτιο»!

Τι είναι το κλιματικό άγχος;

Το κλιματικό άγχος είναι η ανησυχία, η απογοήτευση, η θλίψη, ακόμα κι ο θυμός που προκαλεί η κλιματική κρίση και η συνεχιζόμενη αποτυχία των κυβερνήσεών μας να ανταποκριθούν όπως χρειάζεται.

Οι νέοι αισθάνονται προδομένοι απ’ τους ηγέτες και φοβούνται για το μέλλον. Αυτά τα συναισθήματα είναι δυσάρεστα και δύσκολα — όμως είναι μια απόλυτα φυσιολογική και υγιής αντίδραση απέναντι στην καταστροφή του φυσικού κόσμου και την πολιτική αδράνεια.

Το θέμα δεν είναι να «αντιμετωπίσουμε» ή να «λύσουμε» αυτό το άγχος, αλλά να μάθουμε να το αναγνωρίζουμε και να ζούμε μ’ αυτό, ώστε να συμμετέχουμε στον αγώνα ενάντια στην κλιματική κρίση απαιτώντας έκτακτα μέτρα απ΄ τις κυβερνήσεις μας, χωρίς να βυθιστούμε στην απόγνωση ή την άρνηση.

Αυτό το άγχος συχνά προέρχεται απ’ τη βαθιά, ειλικρινή αγάπη μας για τη φύση και τον πλανήτη. Πώς να μην αγχωνόμαστε; Το πρόβλημα δεν είναι τα συναισθήματά μας αλλά η πραγματικότητα της κρίσης, σε συνδυασμό με την πολιτική αποτυχία.

«Μεγάλωσα με τον φόβο ότι θα πνιγώ μέσα στο ίδιο μου το δωμάτιο» λέει η  Mitzi Tan, 23 χρόνων από τις  Φιλιππίνες στο πλαίσιο παγκόσμιας έρευνας του Avaaz. Μερικά χαρακτηριστικά δεδομένα που προέκυψαν είναι τα ακόλουθα.

Σχεδόν οι μισοί νέοι και νέες παγκοσμίως (45%) δηλώνουν πως το κλιματικό άγχος επηρεάζει την καθημερινότητά τους: το πώς παίζουν, τρώνε, μελετούν και κοιμούνται.

Περισσότεροι από 7 στους 10 πιστεύουν πως «το μέλλον είναι τρομακτικό» — μάλιστα στην Πορτογαλία το ποσοστό φτάνει το 81% και στις Φιλιππίνες το 92%.

Το 58% δήλωσε πως οι κυβερνήσεις «πρόδωσαν εμένα και/ή τις επόμενες γενιές», ενώ το 64% δήλωσε πως οι κυβερνήσεις δεν κάνουν αρκετά για να αποφύγουν μια κλιματική καταστροφή.

Σχεδόν 4 στους 10 νέους (39%) δήλωσαν πως πλέον διστάζουν να κάνουν παιδιά.

Τα αποτελέσματα αυτά είναι τρομακτικά, και σύμφωνα με ψυχολόγους το κλιματικό άγχος δεν επηρεάζει μόνο τα παιδιά, αλλά όλες τις ηλικίες, παντού.

Τι μπορούμε να κάνουμε για το κλιματικό άγχος;

Αν το κλιματικό άγχος είναι μια υγιής, φυσική αντίδραση, τότε πώς μπορούμε να ζήσουμε με αυτό; Εδώ είναι κάποιες συμβουλές απ’ το Climate Psychology Alliance (Ένωση Κλιματικής Ψυχολογίας) που μπορούν να βοηθήσουν:

  • Να θυμάσαι πως δεν είσαι μόνη/μόνος. Πολλοί άνθρωποι ανησυχούν όσο εσύ — ίσως απλά δεν το εκφράζουν.
  • Μίλα για την κλιματική αλλαγή, ειδικά όμως για τα συναισθήματα που δημιουργεί σε σένα και σε άλλους. Άκου το πώς νιώθουν οι νέοι και πάρε τα συναισθήματά τους στα σοβαρά. Εξήγησέ τους πως αυτά που νιώθουν έχουν νόημα και σημαίνουν πως είναι άτομα που νοιάζονται. Η λύπη κι η απογοήτευση είναι φυσιολογικές αντιδράσεις, έτσι όπως είναι τώρα τα πράγματα.
  • Να ξέρεις πως δεν εξαρτάται μόνο από εσένα. Ένα άτομο από μόνο του δεν μπορεί να κάνει και πολλά. Ναι, η ατομική δράση ΕΧΕΙ αντίκτυπο, αλλά η κλιματική κρίση είναι συλλογική ευθύνη. Στήριξε τους νέους για να αναλάβουν δράση, όσο μικρός κι αν σου φαίνεται ο αντίκτυπος.
  • Κάνε ό,τι μπορείς για να φροντίσεις τον εαυτό σου σωματικά και συναισθηματικά. Ακούγεται προφανές, αλλά η φροντίδα των βασικών αναγκών μας μπορεί να βοηθήσει να μείνουμε δυνατοί και προσγειωμένοι.
  • Το να περνάς χρόνο στη φύση μπορεί να βοηθήσει. Άσε τον εαυτό σου να απολαύσει την ομορφιά της. Η αγάπη μας για τη φύση έχει τη δύναμη να εμπνέει τον αγώνα μας για την προστασία του πλανήτη.

Ζούμε σε μια πραγματικά κρίσιμη περίοδο. Είμαστε αντιμέτωποι με μια απ’ τις μεγαλύτερες απειλές για τον πλανήτη στην ιστορία της ανθρωπότητας — και ίσως είμαστε η τελευταία γενιά που μπορεί να τον σώσει. Μπορούμε ακόμα να αποφύγουμε τα χειρότερα και να επιτρέψουμε στη φύση να αναγεννηθεί. Μπορεί να φοβόμαστε και να πονάμε, όμως τέτοιες κρίσεις έχουν τη δύναμη να φανερώσουν τον καλύτερό μας εαυτό: γεμίζοντάς μας δημιουργικότητα, έμπνευση και ενσυναίσθηση για τον εαυτό μας και τους άλλους. Είναι πηγή ελπίδας για ριζική αλλαγή — μια ελπίδα που βασίζεται στην πραγματικότητα, που όμως είναι αποφασιστική, επίμονη και συμπονετική. Ακριβώς ό,τι χρειάζεται ο κόσμος τώρα.

Το εύκολο ανάθεμα

O πιο εύκολος τρόπος είναι να ρίχνεις ένα ανάθεμα, έναν αφορισμό και να καθαρίζεις. Όχι με το πρόβλημα αλλά με την «εικόνα» που θέλεις να δείχνεις, κι ας είναι στην πραγματικότητα μια οφθαλμαπάτη.

Τα πρόσφατα επεισόδια στα ΕΠΑΛ της Σταυρούπολης και του Ευόσμου αποδεικνύουν πως το πρόβλημα του Νεοναζισμού στη χώρα μας είναι πλέον «συστημικό». Δεν είναι δέκα φιγούρες του υποκόσμου και 500.000 ηλίθιοι που «αγοράζουν» μια εναλλακτική αφήγηση για τα πράγματα, απόλυτα ταυτισμένη με την ωμότητα και το έγκλημα. Το πρόβλημα είναι «συστημικό» γιατί αυτή η αφήγηση κερδίζει καρδιές νέων παιδιών.

Στα μάτια των παιδιών αυτών,  η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι κληρονομική ολιγαρχία. Παιδιά βιαίως φτωχοποποιημένων γονιών,  χωρίς την ελπίδα πως θα γυρίσει ο τροχός αφού το «ματσάκι» είναι στημένο και η «άνοδος» στην επάνω κατηγορία δεν κερδίζεται πλέον με τη δημόσια εκπαίδευση, όπως γινόταν σε όλη τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. 

Μέσα στην οικονομία της γνώσης και την κοινωνία της πληροφορίας, η δημόσια εκπαίδευση απαξιώνεται συστηματικά, αντανακλώντας την ηθελημένη αδυναμία του κράτους να έχει προτεραιότητες  για το κοινό καλό. Οπότε υπάρχει για να υπακούει στις πολυεθνικές, να διασώζει τράπεζες με δημόσιο χρήμα, να αγοράζει φρεγάτες και να πολλαπλασιάζει ακατάπαυστα την ισχύ των δυνάμεων καταστολής.  

Στη φύση και στην κοινωνία δεν υπάρχουν κενά. Το κενό της δημόσιας εκπαίδευσης ως διαδικασίας και μηχανισμού κοινωνικής κινητικότητας, καλύπτεται με όλο και πιο ανησυχητικούς ρυθμούς  από τη νεοναζιστική ακροδεξιά, η οποία επενδύει στην απόγνωση και στην αμάθεια, υποδεικνύοντας «εύκολους» αποδιοπομπαίους, για να χαϊδέψει τα ναρκισσιστικά τραύματα που βιώνουν αποκλεισμένοι ή ημι-αποκλεισμένοι έφηβοι. Και μόνο με το ανάθεμα η Αριστερά, η οποία θα όφειλε να είναι ανάχωμα στην εφηβική αποκτήνωση,  μοιάζει τόσο παλιά όσο έμοιαζε κάποτε ο Αυγουστίνος Καντιώτης.   

Από: ZACK LOUD

Εγκώμιο της πραότητας

Πάντα υπάρχει ένα πρώτο «σημάδι» για αυτό που έρχεται να κάνει τη διαφορά. Τη διαφορά την κάνει πάντα η αλήθεια, γιατί αυτή έχει όλη τη δύναμη. Ό,τι δεν είναι αληθινό, πολύ σύντομα παύει να είναι και πραγματικό.

Για αυτό και ο κόσμος μας σήμερα είναι παγιδευμένος ανάμεσα στην ανία και τη βαρεμάρα του προβλέψιμου, το φόβο του απρόβλεπτου και την προσμονής μιας έκπληξης που ποτέ όμως δεν έρχεται, όσο δεν πιστεύουμε αρκετά για να την πυροδοτήσουμε.

Αυτή η πολύ ιδιαίτερη «ψυχολογία» κατακλύζει το εσωτερικό όλο και περισσότερων ανθρώπων. Κάτι να γίνει, κάτι να κάνουμε, αλλά δεν έχουμε σαφή εικόνα του τι είναι αυτό. Όμως αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε την αλήθεια.

Υπάρχει μια αλήθεια; Δεν έχει ο καθένας τη δική του για να πορεύεται όπως επιθυμεί και θέλει; Αυτή δεν υποτίθεται πως είναι η μεγάλη κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού, ο οποίος απελευθέρωσε το άτομο από τα δεσμά που το κρατούσαν όμηρο μέσα σε φανταστικές ταυτότητες που έμοιαζαν αληθινές μέχρι να καταρρεύσουν μπροστά στο «αμερικάνικο όνειρο» και τη «σεξουαλική απελευθέρωση»;

Τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά. Είναι πραγματικά και ουσιώδη αλλά δεν υπάρχουν έτοιμες προσυσκευασμένες απαντήσεις. Θα πέσουν από τον ουρανό;  Θα προκύψουν μέσα από τη σοφία του ανθρώπινου «πλήθους»; Θα τις δώσουν οι ελίτ με τον τρόπο που εξυπηρετεί την αναπαραγωγή των προνομίων τους στο διηνεκές όπως νομίζουν;   

Η πραγματικότητα του μέλλοντος είναι η αλήθεια που πιστεύουμε σήμερα. Το Κακό είναι η σύγχυση που δημιουργούν τα αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία έχουν την εγγενή τάση να πολλαπλασιάζονται με κατακλυσμιαίο τρόπο.

Η δίψα για αλήθεια είναι ακατανίκητη. Το «σημάδι» αυτό έχει αρχίσει να φαίνεται. Η γλυκιά ηδονοθηρική και υπνωτιστική μαλθακότητα των έτοιμων απαντήσεων του «συστήματος»,  πείθει πλέον όλο και λιγότερους ανθρώπους. Αυτό από μόνο του ανοίγει πόρτες στη συνείδηση, προς διάφορες κατευθύνσεις. Πολλές από αυτές είναι λάθος, κάποιες επικίνδυνες, άλλες αποπροσανατολιστικές, αλλά όσοι έχουν πετύχει να δεσμευτούν εσωτερικά στην αναζήτηση της αλήθειας για την οποία αξίζει να ζήσουν και να πεθάνουν για αυτή, έχουν τις πιθανότητες με το μέρος τους για να φτάσουν στο αχαρτογράφητο μέλλον.

Παρά την περιρρέουσα δυστοπική ατμόσφαιρα, προσωπικά ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν  πως είναι μακάριοι οι πραείς, διότι αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη. Και μπορεί να μην ακούγεται σαν σάλπισμα πολέμου κατά της αδικίας  ή σαν πολιτικό μανιφέστο για κάνουμε παράδεισο τη γη, όμως  τίποτα από τα δυο δεν έχουμε ανάγκη τώρα. Τα έχει ζήσει η ιστορία τόσες φορές που είναι θανατηφόρα προβλέψιμα. Αν κάτι έχουμε πραγματική ανάγκη σαν πραγματικοί άνθρωποι είναι ένα καθημερινό «εγκώμιο στην πραότητα», όρο που πρωτοδιατύπωσε ο Ιταλός φιλόσοφος Νορμπέρτο Μπόμπιο (1909 – 2004) απαντώντας στο ερώτημα «Τι να κάνουμε;». Έχουμε επαρκή γνώση και εμπειρία για να κατανοήσουμε την αλήθεια πως η  πραότητα  είναι βάση κάθε πολιτισμένης συνύπαρξης και κάθε δημόσιου θεσμού με πραγματική αξία για τους ανθρώπους.

Η πραότητα δεν είναι μια πολιτική αρετή. Είναι μια ανθρώπινη αρετή που έχουμε σοβαρούς λόγους να την εντάξουμε στη ζωή μας. Με το λόγο και την πράξη μας. Και μάλιστα να την εντάξουμε  ως κατεξοχήν αντίπαλη πρακτική  της κατεστημένης πολιτικής, η οποία στηρίζεται πάνω στην αλαζονεία, την υπεροψία και τον αυταρχισμό. Να αρχίσουμε να τη δοκιμάζουμε παντού. Στο σπίτι, στο γραφείο, στα σόσιαλ μήντια, στις σχέσεις μας με τους άλλους αλλά και στη σχέση με τον εαυτό μας κάθε πρωί που καλημερίζουμε τη φάτσα μας στον καθρέπτη. Η πραότητα δεν είναι ευγένεια που μπορεί να είναι και υποκριτική ή υστερόβουλη. Η πραότητα είναι η αυθεντική συναίσθηση της αόρατης δύναμης που έχει η αλήθεια, για αυτό και δεν φοβάται το απρόβλεπτο. Επιπλέον, η πραότητα αντιλαμβάνεται πως κάθε άνθρωπος είναι ίδιος με τον άλλο και ταυτόχρονα, ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός από τον άλλο. Κι αυτό είναι το «χρυσό κλειδί» για να ανοίξει την πόρτα ο φυλακισμένος κόσμος μας και να πάει παραπέρα…