Το μανιφέστο μιας ήσυχης αναρχίας

Γράφει ο Ιωάννης *

Το βιτριόλι δεν έπεσε μόνο στην Ιωάννα, έχει πέσει στα μούτρα όλων μας.

Αν δεν επανανθρωπιστεί ο άνθρωπος θα φάμε ο ένας τον άλλο.

Γράφονται εκατοντάδες σελίδες για τη βιωσιμότητα μόνο και μόνο για να σκεπάσουν την απλότητα. Βιωσιμότητα σημαίνει ο άνθρωπος να είναι ευλογία για τον άλλο άνθρωπο. Γιατί έτσι μπορεί να αποκατασταθεί και η επανασύνδεση με τη φύση, το σύμπαν και την εξέλιξη της ζωής. 

Είναι τόσο απλό που τρομάζεις με τη βλακεία όσων αδυνατούν να το κατανοήσουν, επιδιώκοντας απλώς να κλωτσάνε διαρκώς το τενεκαδάκι της ίδιας γνωστής ιστορίας. Αίμα, σπέρμα, στέμμα. Η ίδια κοινοτοπία, κάθε φορά με καινούργια λάβαρα.

Πνεύμα πουθενά. Γιατί το Πνεύμα δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν υποτάσσεται στα εκάστοτε «κόνσεπτ» της πραγματικότητας και πνέει ελεύθερο προς την αλήθεια που απελευθερώνει: Η ζωή είναι μυστήριο.

Γι’ αυτό και τα πολιτικά αλλά και τα θρησκευτικά μανιφέστα είναι για το καλάθι των αχρήστων. Γιατί είναι ψεύτικα στην απολυτοποίηση και τον δογματισμό τους.  Και μόνο ό,τι είναι αλήθεια μένει.

Μανιφέστο για τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων θα μπορούσε να υπάρξει μόνο ως κάτι απολύτως παράδοξο. Μια ήσυχη αναρχία. Σαν τρυφερή καύλα. Με σιωπηλή νοημοσύνη και ισόβια ελευθερία.

Αλλά σε αυτό το όνειρο πρέπει να οδηγείς συνειδητά και  με τα φώτα ομίχλης ανοιχτά  για να γίνεις μέρος του.

*Ο Ιωάννης είναι Future Thinker, Life Enthusiast και φανταστικός χαρακτήρας.

«Μάθε να ζεις με αυτό». Τι σημαίνει άραγε αυτό για τη ζωή́ μου;

Από τη Βάσω Ραφαέλα Βακουφτσή*

Το όνομα μου είναι Βάσω. Ένα κουαρτέτο ασθενειών δουλεύει αδιάκοπα για να διαταράξει κάθε έννοια κανονικότητας στη ζωή μου. Διαγνώστηκα με νόσο του Crohn σε πολύ νεαρή ηλικία και ακολούθησαν οι διαγνώσεις της ψωρίασης και της ψωριασικής αρθρίτιδας πολύ σύντομα. Έχοντας συμβιβαστεί με αυτές τις διαγνώσεις, ήλπιζα ότι η ζωή μου θα επιστρέψει στο φυσιολογικό.

Κάποια χρόνια αργότερα, σε ηλικία 25 ετών, διαγνώστηκα με επινεφριδιακή ανεπάρκεια. Ευτυχώς δεν κατάλαβα πόσο άρρωστη ήμουν τότε ή ίσως υποσυνείδητα επέλεξα να μην το σκεφτώ. Διαγνώστηκα με επινεφριδιακή ανεπάρκεια τον Απρίλιο του 2020. Κανείς δεν μου είπε τι ακριβώς την προκάλεσε, μου είπαν πως πιθανώς και αυτό ήταν αυτοάνοσης αιτιολογίας – το στοιχείο μου, τα κάνω συλλογή.

Εκείνη την ημέρα έμαθα πως η υψηλή κορτιζόλη είναι επιβλαβής, αλλά η χαμηλή κορτιζόλη μπορεί να είναι θανατηφόρα. Η διάγνωσή μου με επινεφριδιακή ανεπάρκεια δεν ήταν κάτι που αποδέχθηκα εύκολα και δεν νομίζω πως κανένας με είχε προετοιμάσει για όλες τις ανατροπές, που θα έφερνε στη ζωή μου. Έμοιαζε σαν να κοιμήθηκα και να ξύπνησα σε κάποιο παράλληλο σύμπαν.

Σε μια νύχτα, κάθε λεπτό κάθε ημέρας είχε αμετάτρεπτα αλλάξει. Πριν από την άνοιξη του 2020 δεν είχα ακούσει τίποτα για την επινεφριδιακή ανεπάρκεια. Βρέθηκα στο νοσοκομείο, χάρη στο προνόμιο της πρόσβασης στη σύγχρονη ιατρική, είχα σύντομα μια διάγνωση. Πώς είναι, όμως, να έχεις μια διάγνωση, που σε μια κρίση της το αποτέλεσμα ενδέχεται να έχει δυνητικά θανατηφόρα έκβαση;

Κοιτάζοντας πίσω την πορεία της διάγνωσης, έχω ένα αίσθημα τεράστιας απογοήτευσης. Θυμάμαι, όμως, και γιατρούς – που ίσως κυριολεκτικά – μου έσωσαν τη ζωή. Η βιβλιογραφία διαβεβαιώνει πως οι ασθενείς με επινεφριδιακή ανεπάρκεια ζουν μια απολύτως φυσιολογική ζωή. Εγώ θα διαφωνήσω, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, αφού μετά τη διάγνωσή μου και ενώ λαμβάνω θεραπεία υποκατάστασης, η καθημερινότητά μου και η λειτουργικότητά μου έχουν επηρεαστεί σημαντικά. Η επινεφριδιακή ανεπάρκεια υπήρχε για αρκετούς μήνες, όταν διαγνώστηκα.

Για μήνες έχανα βάρος και δεν ήξερα γιατί. Για μήνες είχα ναυτία, ζάλη, κόπωση και πολλά άλλα συμπτώματα. Έχει περάσει κάτι περισσότερο από ένα έτος από την διάγνωσή μου. Δεν έχω ανακτήσει ακόμα την λειτουργικότητά μου, αλλά μάλλον δεν κινδυνεύει πια η ζωή μου, όχι σε σοβαρό βαθμό τουλάχιστον. Δεν έχω γίνει ξανά «κανονική», ούτε η θεραπεία δουλεύει τόσο καλά όσο θα ήθελα.

Η επινεφριδιακή ανεπάρκεια είναι μια καθημερινή πρόκληση στη διαχείρισή της. Κάθε φορά, που έρχομαι αντιμέτωπη με κάποιο γεγονός, που μου προκαλεί σωματικό ή συναισθηματικό στρες, ρωτάω τον εαυτό μου: «Σε αυτή την κατάσταση ένας υγιής οργανισμός θα παρήγαγε περισσότερη κορτιζόλη;». Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε παίρνω λίγη παραπάνω υδροκορτιζόνη.

Επισκέφθηκα αρκετούς ενδοκρινολόγους. Από τους περισσότερους έφυγα με ένα βάρος ενός μη παραγωγικού ραντεβού, απογοητευμένη, ένιωθα πως είχα σπαταλήσει κι άλλο χρόνο, πως ήμουν ξανά στη μέση του πουθενά. Πολλές φορές στη διάρκεια αυτής της πορείας ένιωσα το «δεν ξέρω τι να κάνω με σένα» από τους γιατρούς, που είχα απέναντι μου.

Όλοι μας σε κάποια στιγμή της ζωής μας βιώνουμε κάποια εμπειρία που μας καθορίζει, αυτό που λέμε «μας αλλάζει τη ζωή». Συνήθως, κοινωνικά αποδεκτές τέτοιες εμπειρίες είναι ένας γάμος, η γέννηση ενός παιδιού και κάποια ακόμη. Για μένα αυτή η καθοριστική εμπειρία ήταν όταν διαγνώστηκα με Νόσο του Crohn. Η δεύτερη καθοριστική εμπειρία ήταν η διάγνωση της επινεφριδιακής ανεπάρκειας, μια διάγνωση σπάνια, που δυνητικά είναι απειλητική για τη ζωή μου σε μια κρίση, μια διάγνωση με μια ασθένεια που δεν είχα ακούσει ποτέ ξανά.

Ένιωσα ηττημένη, σαν ο κόσμος να σταμάτησε ξαφνικά. Η ελπίδα χτύπησε σε τοίχο με 100, όταν ο γιατρός είπε «δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε, πρέπει να μάθεις να ζεις έτσι». Γροθιά στο στομάχι! Οτιδήποτε είπε μετά από αυτό, δεν το άκουσα.

«Μάθε να ζεις με αυτό». Τι σήμαινε άραγε αυτό για τη ζωή μου;

Οι ασθένειές μου έχουν διαμορφώσει τη ζωή μου με τρόπους, που δεν ζήτησα, ούτε ήθελα, αλλά είναι σημαντικό πως δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα χωρίς αυτές.

Η ασθένεια σε κάνει να επανεξετάζεις συνολικά τη ζωή σου, τις προτεραιότητές σου.

Η ασθένεια σε αφήνει γυμνή και εκτεθειμένη, γιατί καθετί οικείο μέχρι τότε ίσως να είναι ένας εν δυνάμει εχθρός. Η ασθένεια σε εξαναγκάζει να εμβαθύνεις στα βαθύτερα στρώματα σου.

Δεν θα είμαι ποτέ́ ξανά́ υγιής και αυτό́ έχει αλλάξει το πώς βλέπω κάποια πράγματα: το σώμα μου, την υγεία μου, τις σχέσεις μου, την εργασία μου και τη ζωή μου. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, ο κόσμος συνηθίζει να λέει «θα περάσει κι αυτό».

Τι γίνεται, όμως, όταν αυτό δεν πρόκειται να περάσει ποτέ;

*Η Βάσω Ραφαέλα Βακουφτσή είναι Γενική Γραμματέας στον Σύλλογο Ατόμων με Νόσο του Crohn και Ελκώδη Κολίτιδα Ελλάδας.

Πρώτη δημοσίευση εδώ

efood… for thought

Το να πει κανείς ότι ο καπιταλισμός είναι εκμεταλλευτικός είναι σα να λέει πως ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή. Το efood είναι κατεξοχήν παράδειγμα ληστρικής απληστίας καθώς τη στιγμή ακριβώς που είναι στην κορυφή και πουλάει «τρελά», επιλέγει να «σκουπίσει» το τραπέζι και να τα πάει όλα σε βάρος αυτών που το κάνουν να είναι αυτό που είναι σε τελική ανάλυση. Αν δεν έρθει «ντελιβεράς» στην πόρτα δεν υπάρχει ούτε food ούτε efood. H εφαρμογή από μόνη της δεν τρώγεται.  

Στη φάση αυτή τα social media αποδείχθηκαν όντως social και υποχρέωσαν την εταιρεία – η οποία ταΐζει διαφημιστικά σχεδόν όλα τα mainstream media – να αναδιπλωθεί και να αποδώσει σε «παρεξήγηση» την απόπειρα αλλαγής του καθεστώτος συνεργασίας με τους εργαζομένους της. «Καλέ παίζαμε…» που λέει ο νταής 10χρονος που κάνει μπούλινγκ στα άλλα παιδάκια και τα έχει όλη μέρα στη φάπα.  Γι αυτό και το  #cancel efood λειτούργησε.   Ο καπιταλισμός εκτός από εκμεταλλευτικός έχει και πολύ ισχυρό ένστικτο επιβίωσης. H τελευταία γραμμή άμυνας είναι να κάνεις τον ηλίθιο.  

Σε μια άλλη εποχή θα ήταν πολύ πιθανό ενδεχόμενο  να είμαι στην ομάδα επικοινωνιακής διαχείρισης της κρίσης στη συγκεκριμένη εταιρεία, όπως έχει συμβεί με πολλές άλλες.  Σήμερα δεν με ενδιαφέρει. Ο καπιταλισμός ακριβώς επειδή είναι εκμεταλλευτικός και με πολύ ισχυρό ένστικτο επιβίωσης έκανε μια απίστευτη αποκάλυψη στην ανθρωπότητα. Απέδειξε πως η πραγματικότητα είναι θέμα αντίληψής της. Grosso modo ότι είπε και η κβαντική. Ο καπιταλισμός είναι επιστημονικός και η μόνη οδός διαφυγής είναι ο επιστημολογικός αναρχισμός. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση.  

Αν και μέχρι να γίνει αυτή η συζήτηση,  το Είναι κλαίει βουβά. Κόσμος σκληρότητας και φόβου σε πρώτο πλάνο κάθε μέρα, όλη μέρα.  Γι αυτό πιες ένα… μιλκσεικ. Δώσε τη μάχη σου για τη γεύση που θα έχει. Λευκή βανίλια ή μαύρη σοκολάτα; Ή μήπως ζουμερή φραουλίτσα; Πάρε και δώρο μια πίτσα μαζί. Όλα σε προσυσκευασμένα «δώρα» σαν ανταμοιβή για τη συμμετοχή σου στο μεγάλο παιχνίδι.  Άντε ντε… πάρε το efood κι έφαγες. Εσένα.

Από: ZACK LOUD