Το εύκολο ανάθεμα

O πιο εύκολος τρόπος είναι να ρίχνεις ένα ανάθεμα, έναν αφορισμό και να καθαρίζεις. Όχι με το πρόβλημα αλλά με την «εικόνα» που θέλεις να δείχνεις, κι ας είναι στην πραγματικότητα μια οφθαλμαπάτη.

Τα πρόσφατα επεισόδια στα ΕΠΑΛ της Σταυρούπολης και του Ευόσμου αποδεικνύουν πως το πρόβλημα του Νεοναζισμού στη χώρα μας είναι πλέον «συστημικό». Δεν είναι δέκα φιγούρες του υποκόσμου και 500.000 ηλίθιοι που «αγοράζουν» μια εναλλακτική αφήγηση για τα πράγματα, απόλυτα ταυτισμένη με την ωμότητα και το έγκλημα. Το πρόβλημα είναι «συστημικό» γιατί αυτή η αφήγηση κερδίζει καρδιές νέων παιδιών.

Στα μάτια των παιδιών αυτών,  η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι κληρονομική ολιγαρχία. Παιδιά βιαίως φτωχοποποιημένων γονιών,  χωρίς την ελπίδα πως θα γυρίσει ο τροχός αφού το «ματσάκι» είναι στημένο και η «άνοδος» στην επάνω κατηγορία δεν κερδίζεται πλέον με τη δημόσια εκπαίδευση, όπως γινόταν σε όλη τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. 

Μέσα στην οικονομία της γνώσης και την κοινωνία της πληροφορίας, η δημόσια εκπαίδευση απαξιώνεται συστηματικά, αντανακλώντας την ηθελημένη αδυναμία του κράτους να έχει προτεραιότητες  για το κοινό καλό. Οπότε υπάρχει για να υπακούει στις πολυεθνικές, να διασώζει τράπεζες με δημόσιο χρήμα, να αγοράζει φρεγάτες και να πολλαπλασιάζει ακατάπαυστα την ισχύ των δυνάμεων καταστολής.  

Στη φύση και στην κοινωνία δεν υπάρχουν κενά. Το κενό της δημόσιας εκπαίδευσης ως διαδικασίας και μηχανισμού κοινωνικής κινητικότητας, καλύπτεται με όλο και πιο ανησυχητικούς ρυθμούς  από τη νεοναζιστική ακροδεξιά, η οποία επενδύει στην απόγνωση και στην αμάθεια, υποδεικνύοντας «εύκολους» αποδιοπομπαίους, για να χαϊδέψει τα ναρκισσιστικά τραύματα που βιώνουν αποκλεισμένοι ή ημι-αποκλεισμένοι έφηβοι. Και μόνο με το ανάθεμα η Αριστερά, η οποία θα όφειλε να είναι ανάχωμα στην εφηβική αποκτήνωση,  μοιάζει τόσο παλιά όσο έμοιαζε κάποτε ο Αυγουστίνος Καντιώτης.   

Από: ZACK LOUD

Εγώ²  ή Εγώ + Εσύ; 

Από την Εριφύλη Βογδοπούλου *

Μια μέρα πριν χρόνια, περπατούσα παρέα με έναν φίλο που έβλεπα σπάνια, ζούσε βλέπεις στο εξωτερικό. Είχα μόλις μετακομίσει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, Εγνατία με Αγίας Σοφίας, βόρειο κέντρο θα έλεγα. Σε εκείνην την θορυβώδη περιοχή, ήταν σύνηθες κάποιοι άνθρωποι να ψάχνουν στα σκουπίδια, νομίζω συλλέγανε μεταλλικά αντικείμενα. Όταν πρωτοείδα το σκηνικό ήταν το 2016, είχα μόλις επιστρέψει από την Αγγλία όπου ζούσα,  μου είχε φανεί τόσο εξωπραγματικό, σαν να ήταν σκηνή από έργο του Αλμοδοβάρ, σουρεαλιστικό, σχεδόν μπαίνανε σου λέω ολόκληροι οι άνθρωποι μέσα στους κάδους, ενίοτε άκουγα θόρυβο κι ύστερα έβλεπα το κεφάλι. Τότε είχα σοκαριστεί αληθινά…δεν είμαι σίγουρη γιατί το κάνανε…μα συνέβαινε!!!

Είχα πει κάτι στον φίλο μου, του τύπου «βρε παιδί μου, ανακατεύουν τα σκουπίδια και αναδύεται μια μυρωδιά χάλια», δεν είχα θυμό η απογοήτευση αλλά είχα μια σαφέστατη απορία (σοκ) κι ενόχληση μαζί. Βλέπεις η ικανότητα μου να μυρίζω είναι σχεδόν βιονική, ξέρω γελάς τώρα, είναι όμως αλήθεια. Οι τεχνικές αναπνοής σε διαβεβαιώνω πως αυξάνουν την αίσθηση της όσφρησης, σε σημείο που θαρρείς πως πριν τις τεχνικές, δεν είχες όσφρηση! Ο φίλος μου, μετά από λίγα λεπτά σιωπής, κοντοστάθηκε, μου απάντησε…κι η απάντηση του με έκανε να δω τον κόσμο στα ξαφνικά, με άλλα μάτια.

«Ερυφίλη, πιστεύεις πως αυτός ο άνθρωπος που μπαίνει στη μπανιέρα των  σκουπιδιών, του αρέσει που το κάνει

Σταμάτησα να περπατάω, σαν να είχε πέσει κεραμίδα στο κεφάλι μου και εντός δευτερολέπτων διαπίστωσα (υποχρεωτικά πια) μια νέα διάσταση του σκηνικού που αντίκρισα πριν λίγο. Η  συγκεκριμένη δράση, μου είχε ενοχλήσει σοβαρά την μύτη, όμως ο φίλος μου, μου αποκάλυψε πως υπήρχε και κάτι άλλο πίσω από την δράση αυτή!!

Ένας άνθρωπος, ένα υποκείμενο, μια ζωή την οποία εγώ δεν είδα καν!

Τώρα θα μου πεις, «ε και, δεν αλλάζει κάτι, πάλι βρωμάνε τα σκουπίδια στον δρόμο», μα ναι φυσικά και βρωμάνε, αλλά το θέμα έχει πια μεταβιβαστεί αλλού…Η ψυχή μου εστίασε στην ενόχληση της όσφρησης μου, άθελα της, έμεινε εκεί, η Ερυφίλη θέλει να μην μυρίζει η γειτονιά, όμως αυτή μυρίζει, μπλά μπλά μπλά. Δηλαδή κρίνω μια κατάσταση γιατί δεν κάνει tick the box της τέλειας πόλης, μιας πόλης που περπατάς και μυρίζει νυχτολούλουδο.

Επ, Ερυφίλη, έχεις ξεχάσει τον άνθρωπο!! Έναν άνθρωπο που έχει άλλες αρχές, γιατί έτσι ζει κι έτσι έμαθε να ζει, είναι πώς να σου πω, σαν να είδα ένα επίπεδο πιο βαθιά, μόλις η γνώμη του φίλου μου έφτασε ακέραιη στα αυτιά μου.

Να σου πω την αλήθεια, ντράπηκα και χάρηκα μαζί, όμως έκτοτε το βλέμμα μου άλλαξε βάθος, αντιλαμβάνομαι και τον χώρο σε ένα επίπεδο πιο ανθρώπινο, πιο λεπτοφυές, λιγότερο εγωκεντρικό τολμάω να πω. Μεταφέρθηκα από το χονδροειδές επίπεδο του Εγώ και ο εαυτός μου και η τελειότητα του αστικού μου χώρου, στο επίπεδο του εγώ κι οι γύρω μου, εγώ κι οι ζωές τους, εγώ κι όσα αγνοώ για τον άλλον που περπατάει δίπλα μου κάθε ώρα και στιγμή, και τον επικρίνω, τον προσπερνάω, σκοντάφτω επάνω του βιαστικά.

Κοίτα, το «Εγώ x Εγώ = Εγώ2» έχει μοναξιά ψυχής βαθιά παγιωμένη. Το «Εγώ κι οι άλλοι», ακόμα κι αν μένει στο επίπεδο αντίληψης, κι όχι δράσης, έχει μια σύνδεση, καθώς έχει πρόθεση να βρει μια ισορροπία. Το «Εγώ και Εσύ», έχει γλυκό ανιδιοτελή σεβασμό, ενσυναίσθηση δίχως κανένα αντάλλαγμα, μια ζεστασιά ψυχής που δεν κοστίζει, κι όχι μόνο, αλλά είναι και μεταδοτική, γυρίζει δηλαδή, κάνει βόλτες από τον έναν άνθρωπο στον συνάνθρωπο του σε κυκλική τροχιά!!

Έτσι αρχίζεις να βλέπεις τον άγνωστο συνάνθρωπο σου ως άνθρωπο κι όχι ως δράση, η οποία, είτε σε βολεύει είτε όχι. Έτσι, αν καταφέρεις να βγεις από το κουκούλι του Εγώ Χ Εγώ, αυτός ο συνάνθρωπος θα σου μαθαίνει σταδιακά, τι σημαίνει αποδοχή δίχως επίκριση. Ναι, είναι κι αυτή μια επιλογή, το ξέρεις κι έχεις αρχίσει με μίνι βηματάκια να αλλάζεις τρόπο σκέψης, να τοποθετείς τον διπλανό σου πλάι σου κι όχι πίσω σου ή εναντίον σου.

Όταν μάλιστα το κάνεις πλήρως συνειδητά, όταν δηλαδή έχεις ενσυναίσθηση για τον διπλανό σου, μέσα από την καρδιά σου, η ευαισθησία θα επιστρέψει σε εσένα και στους δικούς σου ανθρώπους, μόλις μεταβείς από το «Εγώ Χ Εγώ» στο «Εγώ + Εσύ», εκείνο το δευτερόλεπτο θα αρχίσει να κυλάει στο αίμα σου μια σταλιά ευγνωμοσύνης. Κάθε επίκριση θα σου φανεί γελοία και προς αποφυγή. Και το πιο σπουδαίο,  θα νιώσεις το «μέσα» σου να μαλακώνει και να αλλάζει χρώμα!  

*Η Εριφύλη Βογδοπούλου σπούδασε Αρχιτεκτονική και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις αστικές αναπλάσεις μέχρι που έκανε ολική στροφή ζωής και φιλοσοφίας, στο «εσωτερικό πεδίο». Σήμερα είναι καταξιωμένη Yoga Instructor και εμπλουτίζει τις υπηρεσίες της με Tantra Essence Massage καθώς και με τη διοργάνωση Tantric Yoga Workshops & Retreats. Το προσωπικό μότο της: «From urban design, to body & soul reborn!». Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Αποδεχόμενοι το θάνατο μαθαίνουμε να υμνούμε τη ζωή!

Από τη Γεωργία Κολιοπούλου*

Η ζωή φέρνει πάντα νέες προκλήσεις, εξωτερικές ή εσωτερικές. Το θέμα είναι να μην το βάζουμε κάτω και ό,τι κι αν έχουμε να αντιμετωπίσουμε…να συνεχίζουμε…τον αγώνα μας!

Να συνεχίζουμε την πορεία ανάβασης κάθε φορά βήμα βήμα! Κρατώντας το όραμα ζωντανό μπροστά μας σαν είναι τώρα, αλλά κοιτάζοντας και προσέχοντας που πατάμε…

Ένα βήμα τη φορά!

Προκλήσεις δοκιμασίες, μάχες πάντα θα υπάρχουν.

Εξωτερικές και εσωτερικές.

Όμως παρά τον κόπο και τον πόνο είναι σημαντικό να βρίσκουμε ξανά τη δύναμη να χαμογελάμε…

Τι προκαλεί τον πόνο;

Συνήθως είναι ο φόβος της απώλειας…

Κάτι που φοβόμαστε πως κινδυνεύει να χαθεί… να μην είναι πια ίδιο…να πεθάνει…

Και αυτός ο φόβος αντανακλά σε κάθε τι στη ζωή μας…

Αντανακλά…

Στην εργασία μας με όλη την αβεβαιότητα των καιρών.

Στην οικογένεια σε εποχές κρίσης σε όλα τα επιπεδα όπου αναζητούμε να δημιουργησουμε νέους ρόλους νέες ισορροπίες, όταν όλα γύρω καταρρέουν.

Στις πιο προσωπικές σχέσεις όπου η εποχή της υπερεπικοινωνίας δεν αφήνει χώρο και χρόνο για ουσιαστκή  επικοινωνία μαζί με όλες τις ανασφάλειες που γεννά το ράγισμα της εμπιστοσύνης….σε μια εποχή όπου όλα σερβίρονται εύκολα και γρήγορα…από e food… εως e sex…

Στις φιλίες όπου επίσης μπαίνουμε στον πειρασμό να αναζητούμε e friends,οπαδούς, ακόλουθους για να καλύψουμε την απουσία των φίλων που κάποτε έχουμε κλάψει και γελάσει μαζί…και μας λείπουν…

Το κενό που δημιουργεί η απομάκρυνση από την αληθινή ζωή. Όπου σταδιακά κλεινόμαστε στον εαυτό μας και απομακρυνόμαστε από την ουσιαστική επαφή από την αλήθεια.

Σε αυτή την εποχή φόβου ακόμα και για τη ζωή και για την ελευθερία κλονίζονται γερά τα θεμέλια της ύπαρξης μας. Κι όσο δεν τολμάμε να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε… κλονίζονται οι αξίες, τα ιδανικά κι η ανασφάλεια απλώνεται σε όλα τα πεδία της ζωής μας…

Στην εργασία μας, στην οικογένεια μας, στην συντροφικότητα, στις φιλίες και επεκτείνεται… επεκτείνεται… σε κάθε τι με το οποίο σχετιζόμαστε…

Μας οδηγεί να αναρωτηθούμε και για μια ακόμη φορά να ξεκινήσουμε το ταξίδι της ψυχής προς την αναζήτηση της ταυτότητάς μας, ποιοι είμαστε αληθινά…

Να αναλογιστούμε τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο από όλα όσα καθρεφτίζουν την καθημερινότητα μας, στη ζωή μας.

Να στοχαστούμε για την εργασία και τα ενδιαφέροντά μας.

Να στοχαστούμε για τους αγαπημένους μας και τις σχέσεις μας.

Να ενδυναμώσουμε τα θεμέλια και τις αξίες που οικοδομούν και ενώνουν την οικογένειά μας.

Να μπορούμε να αφήσουμε πίσω ό,τι δεν είναι αληθινό, ό,τι δεν συμβαδίζει με αυτό που τώρα συνειδητοποιούμε ότι θέλουμε να είμαστε, αυτό που είμαστε εν δυνάμει και περιμένει να γεννηθεί.

Να αφήσουμε πίσω ότι μας χωρίζει και να δούμε τι μας ενώνει.

Να μπορούμε να κοιτάξουμε ξανά και ξανά στα μάτια τον σύντροφό μας με αγάπη, να επιτρέψουμε το άγγιγμά του να αγγίξει την ψυχή μας.

Αν και στα δικά του μάτια καθρεφτίζεται η αγάπη, αν μας επιτρέψει κι εκείνος να αγγίξουμε την ψυχή του, η ενέργεια μας μετουσιώνεται…αρχίζουμε ο ένας να τροφοδοτεί τον άλλο προς την έκφραση του αληθινού εαυτού.

Εκεί δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει ανασφάλεια, δεν υπάρχει αμφιβολία, υπάρχει μόνο αγάπη.

Αλλά αυτό δεν θα γίνει μόνο του όσο ιδανικό και ρομαντικό ακούγεται έχει και πόνο και κόπο και θέληση και των δύο να αλλάξουμε..

 Όχι ο ένας τον άλλο…αλλά καθένας μας τον εαυτό του!

Αν τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον ασφάλειας, αλληλοεκτίμησης, σεβασμού και αγάπης…δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο και ελπίδα για το αύριο…για τα παιδιά όλου του κόσμου.

Είναι η ευκαιρία μας μέσα από το ταξίδι στα σκοτάδια της ψυχής…να ανακαλύψουμε την αλήθεια…να δούμε τα λάθη μας και αυτά που μπορεί να κρατάμε απο παλιά σαν συνήθειες και συμπεριφορές αλλά δεν συμβαδίζουν με αυτό που είμαστε τώρα!

Να βρούμε τη θέληση και τη δύναμη, να αλλάξουμε, να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας!

Να βρούμε την δύναμη και να αγωνιστούμε παρά τις αντιξοότητες να εκφράσουμε τον αληθινό εαυτό μας, τις ιδέες μας, τα ιδανικά, να ενώσουμε την οικογένειά μας φυσική και πνευματική.

Καθένας μας ας βρει τη δύναμη να ενωθεί πιο βαθιά με το σύντροφό του ή όσοι δεν τον έχουν βρει ακόμα, να τολμήσουν, να τον αναζητήσουν…

Να εκπληρώσουμε μέσα από την εργασία που έχουμε επιλέξει να προσφέρουμε ένα άξιο έργο…

Απογοητεύομαι για την εποχή που ζούμε, αλλά δεν σταματώ να ονειρεύομαι και να αγωνίζομαι για έναν καλύτερο κόσμο!

Πώς μπορεί να νικηθεί το χάσιμο στον κόσμο της ψεύτικης επικοινωνίας που προσπαθεί να υποκαταστήσει τις σχέσεις και τη ζωή σε έναν εικονικό κόσμο…virtual reality καταστρέφοντας και εκείνες που έχουν ακόμη διαφυλαχθεί ζωντανές;

Με υγιή επικοινωνία, με επαφή, με αλήθεια με αγάπη. Ας μην συντηρούμε μια ψεύτικη πραγματικότητα χάνοντας ότι αξίζει και είναι αληθινό!

Καλύτερα να βρεθούμε με ένα φίλο από κοντά κι ας τσακωθούμε…παρά να μιλάμε ευχάριστα αλλά ανούσια με χίλιους αγνώστους που δεν γνωρίζουμε καν αν το προσωπο που παρουσιάζουν σε αυτό τον ψεύτικο κόσμο είναι αληθινό.

Αναπόφευκτα το ψεύτικο…αργά ή γρήγορα καταρρέει…οι ψεύτικες  φευγαλέες απολαύσεις και ηδονές δεν θα υποκαταστήσουν ποτέ ένα αληθινό βλέμμα, μια ανάσα, μια κραυγή, τον έρωτα το θυμό, το γέλιο και το δάκρυ. Κανένας εικονικός φίλος όσα αυτοκόλλητα ή like, κλπ κι αν σου χαρίσει δεν συγκρίνεται με το βλέμμα του αδελφικού φίλου που ξέρει όλη ή τη μισή ζωή σου, με το χτύπημα στον ώμο για να σου δώσει κουράγιο ή μια συναισθηματική γροθιά όταν πας να ξεφύγεις από αυτό που είσαι αληθινά.

Μαζί με όλες αυτές τις φιλοσοφικές και μελαγχολικές μου σκέψεις θέλω να μοιραστώ ένα μυστικό…μιας συνειδητοποίησης που μου δίνει ελπίδα…

Φίλοι μου σε αυτό τον απογοητευτικά ψεύτικο κόσμο που ζούμε…υπάρχει ελπίδα κάτι γεννιέται…Σαν μια σπίθα φωτός…μέσα στο σκοτάδι που συνεχώς μεγαλώνει…

Αργά και σταθερά ένα πνευματικό κίνημα κυοφορείται… σε παγκόσμιο επίπεδο…

Άνθρωποι που αναζητούν την αλήθεια, αναζητητές του φωτός, ερευνητές, καλλιτέχνες, αθλητές, δάσκαλοι, επιστήμονες, συγγραφείς, φοιτητές, άνεργοι, εργαζόμενοι, θεοσεβούμενοι ανεξαρτήτως θρησκείας, πιστοί και άπιστοι, άνθρωποι, όλων των φυλών, όλων των θρησκειών, φιλόσοφοι, στοχαστές, οδοιπόροι, ονειροπόλοι, ρεαλιστές…αρχίζουν να επικοινωνούν να μοιράζονται ιδέες σκέψεις αλήθειες εμπειρίες και να βάζουν το δικό τους λιθαράκι να γίνει καλύτερος ο κόσμος…

Όποιος το λέει η καρδιά του έχει μια θέση σε αυτό που κυοφορείται σαν τον σπόρο που περιμένει κρυμμένος στο χώμα μέχρι την άνοιξη όπου αποκαλύπτεται…

Αυτό το πνευματικό κίνημα μπορεί να γεννηθεί και να επιβιώσει μέσα στον ψεύτικο κόσμο, αν καθένας μας βρει και εκφράσει χωρίς φόβο αυτό που θέλει να μοιραστεί με τον κόσμο, να προσφέρει το δικό του παρών.

Εμείς μπορούμε να γίνουμε… να είμαστε η αλλαγή που ονειρευόμαστε για τον κόσμο…

Αλλά θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία!

Το κλειδί είναι αν καταφέρουμε μέσα από τις δικές μας μάχες να βγούμε φωτεινοί, ζωντανοί, δυνατοί και έχουμε μάθει κάτι σημαντικό που μπορεί να βοηθήσει κι άλλους, έχουμε χρέος να το μοιραστούμε. Το φως όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται…

 Ας μη φοβηθούμε να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα εύκολης επικοινωνίας να επικοινωνήσουμε με ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης που μπορεί να μας συνδέουν αξίες και ιδανικά κοινά ή όμορφα ενδιαφέροντα…κοινά οράματα… Αυτή τη στιγμή είτε κάποιοι χρειάζονται τη δική μας βοήθεια ή εμείς χρειαζόμαστε τη βοήθεια κάποιων άλλων…για να εξελιχθούμε…

Ίσως κάποιοι από τους e friends…να είναι οι παλιοί σύντροφοι…που πρέπει όταν έρθει η ώρα να καλέσουμε…ίσως με κάποιους να μπορούμε να γίνουμε πνευματικοί φίλοι, spiritual friends (αν το μεταφράζω σωστά).

Το μυστικό είναι να μπορούμε μέσα από το εσωτερικό ταξίδι…στο δρόμο της αυτογνωσίας να επιστρέψουμε ξαναγεννημένοι και πιο σοφοί…

Λέει ένα τραγουδάκι…»Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο»

Εντάξει ξέρω κάποιοι θα σκεφτούν…»Δεν χρειάζεται όμως να είναι πάντα έτσι, έχουμε κι ανάγκη το ανάλαφρο το αυθόρμητο». Ναι σίγουρα…από την άλλη όμως…αυτό που έχει δύναμη να αντέξει…τις δοκιμασίες και τις προκλήσεις…σίγουρα κάτι παραπάνω αξίζει…

Είναι το μάθημα που μας διδάσκει η φύση και η ζωή μας! Μέσα σε εναλλασσόμενους κύκλους…γέννησης και θανάτου…που καθρεφτίζονται στις επιλογές μας…στις σχέσεις μας…στις ιδέες, στα συναισθήματα…στα όνειρά μας…

Πάντα η μελαγχολία του φθινοπώρου μας προετοιμάζει για τον χειμώνα.

Γνωρίζουμε τι πράξαμε και τι θερίσαμε, τώρα επαναξιολογούμε στις δεδομένες συνθήκες και με τα μέσα εργαλεία εφόδια και εμπειρία που αποκτήσαμε αποφασίζουμε τι θα σπείρουμε πως θα φροντίσουμε καλύτερα τη νέα σπορά πως θα την προφυλάξουμε στη διάρκεια του κρύου χειμώνα…για να καλοδεχτούμε την άνοιξη ως αναγέννηση μετά το θάνατο και το καλοκαίρι να θερίσουμε και να απολαύσουμε τους καρπούς των έργων μας…

Τι νικά το φόβο και όλες τις ανασφάλειες που προκαλεί;

Η αγάπη! Πάντα η αγάπη!

Η αγάπη είναι το κλειδί.

Η αγάπη θα μας δώσει πίσω τη δύναμή μας.

Η αγάπη για την αλήθεια.

Η αγάπη για την ζωή.

Η αγάπη για την αλλαγή.

Σε έναν κόσμο όπου όλα καταρρέουν ας μαζέψουμε όλο των πλούτο ηθικών αξιών, ιδανικών, αρετών που μπορούμε να σώσουμε.

Ας είναι τα υλικά για να αναδομήσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο μας.

Η αγάπη θα μας μας βοηθήσει να βρούμε τη δύναμη και τη σοφία να συνεχίσουμε.

Η λογική θα μας βοηθήσει να βρούμε τα εργαλεία και τα μέσα να τα καταφέρουμε.

Η εργασία και η ακούραστη δράση θα μας βοηθήσει να κάνουμε το αδύνατο δυνατό.

Ας αφήσουμε σαν τα φύλλα του φθινοπώρου…τον αέρα να παρασύρει μακριά…κάθε τι περιττό κάθε τι που βαραίνει…ας μην φοβόμαστε την αλλαγή.

Δεν πειράζει…αν θρηνήσουμε για τα χαμένα μας φύλλα…για τους θανάτους που έχουμε ζήσει…

Αποδεχόμενοι το θάνατο μαθαίνουμε από το βιβλίο της φύσης, να υμνούμε τη ζωή!

Η Δήμητρα, συμβολικά αλλά και όπως το βιώνουμε στη Μητέρα Φύση, κάθε χρόνο, θρηνεί για τον θάνατο…την αρπαγή της Περσεφόνης στον κάτω κόσμο από τον Άδη…Όμως έχει δεχθεί τη συμφωνία…αποδέχεται το θάνατο…και ελπίζει γιατί ξέρει πως θα περιμένει και όταν έρθει η άνοιξη…η κόρη θα ξαναγεννηθεί…και τότε θα περιμένει να χαρεί και να γιορτάσει ξανά…σκορπώντας γύρω αναγέννηση, χρώματα, τη χαρά της ζωής.

Καλή συνέχεια σε καθέναν για τη δική του προσωπική μάχη! Εύχομαι σε όλους άξιες μάχες και άξιες νίκες στο δρόμο προς την αναζήτηση, κατάκτηση και έκφραση του αληθινού εαυτού!

Υπομονή! Δύναμη και θέληση για αλλαγή! Αγάπη, Αγάπη,  Αγάπη!

Καλό φθινόπωρο! «

*Η Γεωργία Κολιοπούλου είναι Ολιστική Ιατρός. Περισσότερα εδώ

Ακόμα μια γυναικοκτονία. Πόσες ακόμα;

Από την Αλκυόνη Χριστοδουλάκη*

Ακόμα μια γυναικοκτονία στη Ρόδο.

Την εκτέλεσε στη μέση του δρόμου μέρα μεσημέρι με μια καραμπίνα.

Ο γυναικοκτόνος, ο οποίος στη συνέχεια αυτοκτόνησε, ήταν ο πρώην σύντροφός της, με τον οποίο είχε χωρίσει πρόσφατα.

Ακόμα ένα περιστατικό της πιο ακραίας μορφής έμφυλης βίας. Ακόμα ένα περιστατικό όπου ο δράστης σκοτώνει μια γυναίκα επειδή αν δεν είναι μαζί του, δε θα την αφήσει να είναι με κανέναν άλλο. Δε θα την αφήσει ζωντανή. Διότι νομίζει πως του ανήκει. Πώς του ανήκει η ζωή της. Και τη σκοτώνει.

Έχουμε ματώσει. Ξεριζώνονται οι ψυχές μας κάθε φορά που μια αδελφή μας ποτίζει με το αίμα της τους δρόμους που περπατάμε, επειδή ένα καθίκι αποφασίζει να τη δολοφονήσει.

Επειδή τον άφησε, επειδή τον ειρωνεύτηκε, επειδή του φώναξε, επειδή τη ζήλευε, επειδή επειδή… επειδή…

Πόσες ακόμα πρέπει να λείψουν από κοντά μας ώστε να κατανοήσετε επιτέλους τη σοβαρότητα του προβλήματος;  Ώστε να σταματήσετε να πολεμάτε τον όρο γυναικοκτονία, να αποδώσετε ευθύνες στους κακοποιητές, να κρατήσετε υπόλογα τα φιλαράκια σας σε κάθε μισογύνικη συμπεριφορά, να εκπαιδεύσετε τα παιδιά γύρω από τα έμφυλα στερεότυπα και την έμφυλη βία;

Πόσες ακόμα;

Ξεκαθαρίζει καθόλου στο κεφάλι σας ότι τα «γιατί δεν έφυγε» και τα «γιατί δεν καταγγέλλει» είναι άκρως προβληματικές φανφάρες που σκαρφίζεστε τις νύχτες μέσα στη μεγαλομανία σας, ή περιμένετε την επόμενη σκοτωμένη να αρχίσετε νέα αφηγήματα victim blaming?

*Η Αλκυόνη Χριστοδουλάκη είναι δημοσιογράφος