Ζήσε το τώρα!

Από την Εριφύλη Βογδοπούλου *

Ξέρεις πότε συνειδητοποίησα πως δεν θα ζω για πάντα;  Όταν έβλεπα τ’ ανίψια μου να μεγαλώνουν, θα ήταν 9-10 ετών κι εμένα να μη μοιάζω πια στην αντανάκλαση του καθρέφτη 20 χρόνια πριν…ακούγεται ρεαλιστικό;  Αγχωτικό; Πως σου ακούγεται; 

Μ ενδιαφέρει να μάθω…κι αν θες να σου πως το νιώθω εγώ, διάβασε παρακάτω…

«Crossing the line» το λένε οι Άγγλοι, εκείνη η αόρατη χρονική γραμμή της επίγνωσης, πριν δεν έχεις ψυλλιαστεί τίποτα κι ένα δευτερόλεπτο μετά, ο κόσμος σου είναι αλλιώς!  Όταν πήρα πρέφα τι γίνεται, όλα αρχίσανε να αλλάζουν, ξεκίνησε μια φάση μαγικής μετάβασης, δύσκολης μεν μαγικής δε. Το παρόν απέκτησε άλλο νόημα…

 Σταμάτησα να κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν με «αφήνανε» να είμαι ο εαυτός μου, δεν είναι και λίγοι, ξέρεις εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως ο δίπλα σου σε επικρίνει, ακόμα κι αν δεν σου το λέει, οι προσλαμβάνουσες του εκ διαμέτρου αντίθετες από τις δικές σου, νιώθεις άβολα πολύ. Πως αντέδρασα όταν ένιωσα την δυσφορία, αποφάσισα πως αν το τώρα μου δεν με ευχαριστεί, πρέπει να αλλάξω για αρχή παρέες! Άρχισα να ζω τη στιγμή μα αληθινά το κάθε λεπτό να είμαι εκεί, υπέροχο ή άβολο κι  αν ήταν το κάθε «τώρα», αποφάσισα πως μόνο έτσι θα μπορέσω να το επιμηκύνω, ποσοτικά και ποιοτικά, κάνοντας βαθιά επαφή με όλους και όλα, ένιωθα τις γεύσεις, τη συναισθηματική γειτνίαση της φίλης μου απέναντι μου καθώς μου άνοιγε τη ψυχή της, ταυτίστηκα με τον φίλο μου που πχ είχε νεύρα γιατί ένιωθε άσχημα για τον εαυτό του, ξεκίνησα να εστιάζω στο παρόν σώμα και ψυχή, με επίγνωση και μη επίκριση…δύσκολη διεργασία κι εύκολο να την αποφύγεις, δεν θέλω να σε ξεγελάσω πως θα είναι ρόδινα από την αρχή. 

Προφανώς επηρεάστηκα από τα 20 χρόνια που κάνουμε παρέα στενή με τη γιόγκα…βασική αρχή της, να εστιάζεις πιο πολύ στο τώρα, να το ζεις, να το ζει το σώμα σου, όλα σου τα κύτταρα. Να μη βιάζεσαι να έρθει το μετά, να αφήνεις τη ζωή να έχει χώρο να αναπνεύσει, μην την πιέζεις και ταυτίζεσαι τόσο με τους στόχους που ξεχνάς ποια είσαι και ποια θέλεις να είσαι…και τέλος, αν ακόμα το ψάχνεις, δώσε χρόνο να βρεις ποια είσαι, στα 25, στα 35, στα 70 και πως θέλεις να ζεις το τώρα σου, να ίσως αυτή η αναφορά στο μέλλον, είναι κι η μόνη με τόσο σημασία, να έχεις σχέδια που σε κάνουν χαρούμενο και στο τώρα, να μη θυσιάσεις το τώρα σαν να μη ζεις, περιμένοντας το μετά, σκέψου το, είναι σαν να μην ζεις!

Κάνε επαφή, νιώσε τον εαυτό σου σε βάθος. Νιώσε την στιγμή, μάθε να αλλάζεις τα μοτίβα σκέψης σου, και να ζεις το τώρα με αληθινή φροντίδα προς τον εαυτό σου.

Αν το κάνεις η αίσθηση που θα νιώσεις δεν θα σε αφήσει να βγεις από το μονοπάτι, η μείωση του εγωιστικού Εγώ σου, η αίσθηση άνεσης μέσα σε αυτό που είσαι αληθινά, η διαχείριση απόρριψης από τους γύρω σου θα είναι γλυκιά, θα έχει αυτοπεποίθηση,  βάθος και στιβαρότητα.

Μόνο έτσι το τώρα έχει διάρκεια…

*Η Εριφύλη Βογδοπούλου σπούδασε Αρχιτεκτονική και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις αστικές αναπλάσεις μέχρι που έκανε ολική στροφή ζωής και φιλοσοφίας, στο «εσωτερικό πεδίο». Σήμερα είναι καταξιωμένη Yoga Instructor και εμπλουτίζει τις υπηρεσίες της με Tantra Essence Massage καθώς και με τη διοργάνωση Tantric Yoga Workshops & Retreats. Το προσωπικό μότο της: «From urban design, to body & soul reborn!». Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Επιφάνεια ή σύνδεση;

Από την Εριφύλη Βογδοπούλου *

Στα μαθήματα δημιουργικής γραφής πριν χρόνια, η αγαπημένη μας δασκάλα υπενθύμιζε πως τα γενικά κι αόριστα θέματα αρθρογραφίας, πρέπει να αποφεύγονται…μα κι εγώ τι να κάνω, μου αρέσουν τόσο πολύ, δεν μπορώ πάντοτε να αντιστέκομαι, ενδίδω καμιά φορά!

Έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω την συμβουλή της στο ήμισυ, βλέπεις δεν θα γράψω ένα πλήρως τεκμηριωμένο άρθρο για το θέμα της «επιφανειακής προσέγγισης» που επικρατεί στην εποχή μας, αλλά για κάτι λιγότερο ευρύ, μα πιο πρακτικό.

«Τι μπορώ να κάνω για να αλλάξω αυτήν την προσέγγιση, της επιφανειακότητας», εγώ ως Ερυφίλη, κι εσύ ως Κώστας, Μαρία,  κλπ;

Άκου τι θα κάνω, θα πάρω ως δεδομένο πως η επιφανειακή προσέγγιση στις μέρες μας έχει την τιμητική της, έτσι θα καταλάβεις και τι εννοώ. Υπάρχει παντού, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, δεν ρωτάμε και πολλά να μην γίνουμε αδιάκριτοι, να μην μας  παρεξηγήσουν. Στη κομμώτρια που συμφωνεί να σου κάνει ανταύγειες, ενώ ξέρει πως το μαλλί σου θα πέσει ή θα γίνει σκληρό σα κάγκελο ή στο one night stand, που δεν είναι και τίποτα το φοβερό εν τέλει, σιγά μια φορά έγινε, δεν θα ασχοληθείς, λες στον εαυτό σου, κι όμως σε απασχολεί και το γιατί το έκανες και τι εξέλιξη θα έχει…

Έτσι η ζωή προχωράει και δεχόμαστε αυτήν την απρόσωπη προσέγγιση ως δεδομένο, μια προσέγγιση που είναι ελάχιστα ανθρώπινη,  μιας και αυτό που εξυπηρετεί είναι το κέρδος, όλα τα άλλα έρχονται μετά και ταλαιπωρημένα. Δεν ξέρω αν η παραπάνω περιγραφή σου θυμίζει μια στερεοτυπική κοινωνική πεποίθηση αλλά ναι, αυτό ακριβώς είναι. Έχει γίνει τρόπος ζωής, η πλειονότητα έτσι φέρεται και δεν αντιδράει / αλλάζει κάτι, σχεδόν κανένας, και παρόλο που αυτή η προσέγγιση μας αφήνει ίσως με μια αίσθηση κενότητας και δεν μας συνδέει με την καρδιά μας, την ακολουθούμε πιστά, σαν να μην έχουμε άλλη επιλογή, εν μέρει δεν έχουμε καθώς αυτές οι πεποιθήσεις/συμπεριφορές λειτουργούν μέσα σας υποσυνείδητα. Δεν έχουμε επιλογή, μόνον αν δεν έχουμε επίγνωση του τι μας συμβαίνει, μόλις το αντιληφθούμε συνειδητά, έχει μετακινηθεί η πληροφορία από το υποσυνείδητο στο συνειδητό και… τσουπ εκεί,  ναι, μπορείς να παρέμβεις, με σταθερή αλλά σίγουρη επιτυχία.

Εγώ είμαι εδώ για να σου δώσω μια πιθανή λύση, για το πώς να δράσεις και να αλλάξεις σιγά σιγά την δική σου επιφανειακή προσέγγιση κι έτσι να νιώσεις πιο ανθρώπινα, πιο συνδεδεμένος με τους γύρω σου, πιο ζωντανός και γεμάτος.

Θα ξεκινήσω από την σχέση της επιφανειακότητας με την επικοινωνία. Η δεύτερη σεκοντάρει την πρώτη, συνέχεια όμως ασταμάτητα. Έτσι κατανοείς πως για να αμφισβητηθεί η πρώτη, πρέπει η δεύτερη να γίνει στην εντέλεια, σε σημείο που να μην αφήνει κενά, τίποτα ούτε ένα χιλιοστό χώρο. Πρέπει ο απέναντι σου να καταλάβει πως αρνείσαι να ζεις επιφανειακά και ζητάς να πάρεις και να δώσεις, μαλακά και γλυκά, μέσω της ανθρώπινης επικοινωνίας (σας) περαιτέρω κουβέντα, αλληλεπίδραση, προσοχή, ενδιαφέρον. Πρόσεξε, δεν ζητάς το κάτι επιπλέον γιατί είσαι αχόρταγος κι αδιάκριτος αλλά γιατί το άλλο μοντέλο (της επιφανειακότητας) όχι μόνο δεν σε αγγίζει, αλλά σε κάνει να νιώθεις πιο ρομπότ παρά άνθρωπος κι εσύ θέλεις να νιώθεις με την καρδιά σου,  ενεργό μέρος του ανθρώπινου κοινωνικού συνόλου, είναι μια ανάγκη πανανθρώπινη πίστεψε με δεν είσαι καθόλου παράξενος.

Άρα με την εις άτοπον απαγωγή, αν θέλεις να αφορίσεις την επιφανειακή προσέγγιση, οφείλεις να μπεις πιο μέσα, πιο βαθιά, πιο υποδόρια, αυτό χρειάζεσαι κι αυτό θα επικοινωνείς στον συνάνθρωπο σου, μεθοδικά και συνειδητά!!!

Άσε με να σε βοηθήσω, ανακεφαλαιώνοντας!

Κατάλαβε πως δρας επιφανειακά γιατί ακολουθείς την «γενική γραμμή της επιφανειακής προσέγγισης» κι είσαι κι αγχωμένος. Εδώ δίνω κι ανάλογο παράδειγμα για να μην έχεις καμιά αμφιβολία.

Φαντάσου, είναι Δευτέρα πρωί και πας στην εφορία, χρειάζεσαι απεγνωσμένα και άμεσα ένα χαρτί, χθες, όχι απλά τώρα. Μέσα στη βιασύνη μιλάς απότομα στην υπάλληλο, η οποία πίνει καφέ καθώς σε εξυπηρετεί και δέχεται την αρνητική σου ενέργεια φουλ. Σενάριο 1. Δεν κάνεις τη δουλειά σου γιατί λείπει ο αρμόδιος…σενάριο 2. Παίρνεις τρείς βαθιές αναπνοές πριν προσεγγίσεις το κισέ και συνειδητοποιείς πως έχεις άγχος αλλά αν δεν το σωπάσεις λίγο δεν θα κάνεις την δουλειά σου. Ευγενικά την χαιρετάς και της εξηγείς με ειλικρίνεια κι ανάγκη ενσυναίσθησης την…βιασύνη σου! Καλεί τον αρμόδιο κι επιστρέφεις στη λογίστρια με το χαρτί που της έλειπε.

«Λέξη κλειδί είναι το ΤΩΡΑ. Φέρσου σαν να είναι ο απέναντι σου άνθρωπος, όχι υπολογιστής, συνδέσου με τη πρόθεση σου αλλά και με τον συνάνθρωπο σου, άκουσε τον προσεκτικά, δώσε του την δυνατότητα να ταυτιστεί μαζί σου, να σε καταλάβει, είσαι κι εσύ άνθρωπος, θα σε νιώσει».

Βέβαια, αυτή είναι η αρχική θεωρία, γιατί στην πράξη οφείλω να σου πω πως είναι σχεδόν αδύνατον να ζεις έτσι συνέχεια, θα τρελαθείς, δεν γίνεται. Υπάρχει όμως λύση, αν θέλεις αληθινά κάτι να αλλάξει. Μπορείς να το εφαρμόσεις σε μικρό βαθμό μεθοδικά, ξεκινάς με τους πολύ κοντινούς σου ανθρώπους, για αρχή και σιγά σιγά όταν βρεις τα πατήματα σου, θα διευρυνθείς και προς τα έξω, στην καθημερινότητα σου κι εκτός του κλειστού σου κύκλου.

Όταν αρχίσεις να νιώθεις την σύνδεση θα εκπλαγείς από την διαπίστωση τούτη, πόση ανάγκη έχει ο κόσμος μας από σύνδεση ανθρώπινη, καρδιάς, σου λέω θα σου δίνει τόση δύναμη αυτή η προσέγγιση που δεν θα ξαναπάς στη παλιά της επιφανειακότητας, εκτός κι αν σου ξεφύγει!! Μάλιστα ξέρεις αν τα βρεις με τον εαυτό σου σε αυτό το νέο πλαίσιο, κι αφήσεις το άνοιγμα καρδιάς να συμβεί, δε θα μπορείς να κάνεις αλλιώς, δε γίνεται να νιώθεις βαθιά τον εαυτό σου και τον συνάνθρωπο σου, και να έχεις μια διάχυτη αδιαφορία να σε κατακλύζει (επιφανειακή προσέγγιση), είναι οξύμωρο. Βλέπεις αυτή η αυτοφροντίδα, η αυτοπεποίθηση κι αγάπη για το μέσα σου αλλά και για τον συνάνθρωπο σου, θέλει αλήθειες, όχι στερεότυπα, θα καταλάβεις τι εννοώ μόλις ξεκινήσεις να το κάνεις, θα νιώσεις ηρεμία, σύνδεση, μαγεία στην καθημερινότητα σου.

Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι, αυτή είναι η πραγματικότητα, όλα τα άλλα είναι μια στερεοτυπική ψευδαίσθηση.

*Η Εριφύλη Βογδοπούλου σπούδασε Αρχιτεκτονική και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις αστικές αναπλάσεις μέχρι που έκανε ολική στροφή ζωής και φιλοσοφίας, στο «εσωτερικό πεδίο». Σήμερα είναι καταξιωμένη Yoga Instructor και εμπλουτίζει τις υπηρεσίες της με Tantra Essence Massage καθώς και με τη διοργάνωση Tantric Yoga Workshops & Retreats. Το προσωπικό μότο της: «From urban design, to body & soul reborn!». Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η αλμυρή αγάπη

Ένας βασιλιάς είχε δυο κόρες. Θέλοντας να διακριβώσει το μέγεθος της αγάπης τους, μια μέρα τις κάλεσε κοντά του και τους είπε: «Θέλω καθεμιά να μου δώσει μια απάντηση. Πως με αγαπάτε; Σαν τη ζάχαρη ή σαν το αλάτι;». Η μικρή κόρη χωρίς να το πολυσκεφτεί απάντησε: «Μπαμπάκα μου, σαν τη ζάχαρη σ’ αγαπώ!». Το πρόσωπο του βασιλιά έλαμψε από ικανοποίηση. Η μεγάλη, έδειχνε προβληματισμένη. Κύλησαν λεπτά και ώρες ώσπου να καταλήξει: «Πατέρα, σαν τ’ αλάτι σ’ αγαπώ».

Ο μπαμπάς- βασιλιάς τα πήρε στο κρανίο και την έδιωξε από το παλάτι. Χάθηκε. Γύριζε σε τόπους και βουνά, σε άγριες θάλασσες, σε βάρβαρες χώρες. Όμως δεν ήταν οργισμένη. Ήταν λυπημένη. Θυμόταν ακέραια τη βασιλική καταγωγή της κι ας ζούσε τόσο κάτω από τις δυνατότητές της. Ώσπου ξημέρωσε μια μέρα που έλειπε η λύπη κι άφησε χώρο για το πριγκιπόπουλο μιας ξένης χώρας, που την ερωτεύτηκε μέσα στην πείνα και τη δίψα της, με τα χέρια ματωμένα από τη σκληρή δουλειά στους αγρούς. Και κάνανε έναν περίλαμπρο βασιλικό γάμο. Μια φορά Πριγκίπισσα, για πάντα Πριγκίπισσα!

Τα παραμύθια της γιαγιάς είναι σαν το παλιωμένο κρασί. Τ’ αφήνεις στο σκοτεινό ράφι τους και ποτέ δεν ξέρεις για ποιο σοβαρό λόγο θα χρειαστεί να κατέβεις στο κελάρι, να τα βρεις, να τ’ ανοίξεις, να «πιεις» το νόημα και μετά όλος ο κόσμος να σου φαίνεται αλλιώς. Σαν παιχνίδι.

Όπως φάνηκε και στην ταλαιπωρημένη Πριγκίπισσα του παραμυθιού. Γι αυτό προσκάλεσε στον βασιλικό γάμο της και την πατρική οικογένεια. Δίνοντας ταυτόχρονα την εντολή στους μάγειρες του παλατιού να απουσιάζει παντελώς το αλάτι από τα εξαίσια εδέσματα που θα προσφέρονταν στο γαμήλιο δείπνο. Όπως κι έγινε. Όλοι κατάπιναν με συγκαταβατική ευγένεια. Πλην του βασιλιά – πατέρα της νύφης που ευθαρσώς και εν μέσω όλων των προσκεκλημένων αναφώνησε: «Μα δεν υπάρχει, επιτέλους, λίγο αλάτι;;;».

Την απάντηση ανέλαβε να δώσει η ίδια η απαστράπτουσα νύφη. «Όχι, απόψε δεν υπάρχει. Κάποτε είπα στον πατέρα μου πως τον αγαπώ σαν τ’ αλάτι και με έδιωξε από το παλάτι του».

«Παιδί μου!!! Εσύ είσαι το παιδί μου…..!». Οι τρυφερές λέξεις έβγαιναν από το στόμα του πατέρα – βασιλιά, ανάμιχτες με αναφιλητά ενοχής. Συνήθως έτσι συμβαίνει σε όλα τα “happy ends”.

To point του παραμυθιού όμως έχει ουσία. Η αγάπη δεν μπορεί να είναι πάντα γλυκιά, σύμφωνα με  το στερεότυπο που έχουμε στο μυαλό μας. Ενίοτε,  είναι αλμυρή προκειμένου να είναι αληθινή.

Μια νέα αφήγηση της αγάπης, η οποία θα υπερβαίνει τα κληρονομημένα στερεότυπα και τις εμπεδωμένες προκαταλήψεις, ίσως  είναι η νέα αφήγηση που ψάχνει σήμερα απεγνωσμένα ο κόσμος μας. Για να βρει τον αληθινό εαυτό του και να μην κατρακυλήσει ακόμη πιο βαθιά μέσα στην ενοχική υποκρισία, η οποία είναι πάντα ολοκληρωτική, καταστροφική και μισαλλόδοξη.

Στο τέλος – τέλος , το να είσαι αληθινά ο εαυτός σου ανεξαρτήτως των συμβατικών προσδοκιών που έχουν οι άλλοι,  όπως η Πριγκίπισσα του παραμυθιού,  είναι ο μόνος δρόμος για μια νόστιμη ζωή που αξίζει πραγματικά να τη γευτείς. Είναι ο δρόμος για να υπάρχει αύριο. Για νέα παραμύθια, τα οποία θα συνθέτονται και θα μεταδίδονται ως δεδομένα μέσα από κβαντικούς υπολογιστές ή θα «μαγεύουν» σαν φωτεινά ολογράμματα στον ουρανό. Και μεθαύριο … ποιος ξέρει; Μπορεί να επικοινωνούνται τηλεπαθητικά. Έτσι είναι. Ο κόσμος αλλάζει. Ένα ζωντανό παραμύθι χωρίς τέλoς…